Expo Interviews Kunstwerken

TRACK | Interview Leo Copers

mei 14, 2012 – 9:39 am

door Griet Teck

Meer info op www.track.be

Tags , , | Comment (0)
Expo Interviews Kunstwerken

TRACK | Interview Peter Buggenhout | Fundamentele levenslessen

april 30, 2012 – 3:27 pm

TRACK wordt een unieke kunstervaring in de stad Gent. Peter Buggenhout is één van 41 internationale kunstenaars die werden uitgenodigd om nieuw werk te creëren.

door Carmen Van Cauwenbergh

Kunstenaars die consequent een heldere levensvisie omzetten in kunst, komen we niet alle dagen tegen. Maar Peter Buggenhout is er één van. Al enige tijd hard aan het werk in de periferie begint hij nu stilaan ook nationaal meer bekendheid te verwerven. Op uitnodiging van S.M.A.K. maakt hij in de voormalige boksclub The Golden Gloves een werk voor de stadstentoonstelling TRACK.

Aan de hand van een maquette begint Buggenhout bezield te vertellen over zijn nieuwe werk: “Wat ik nu maak zijn twee gigantische objecten die op elkaar geplaatst worden en waartussen onderdelen van andere materialen worden geschoven. Je kan het zien als lege dozen of schelpen, opgebouwd uit materiaal dat herkenning oproept maar toch ook weer niet. Het valt niet eenduidig te plaatsen. Ik wil deze indrukwekkende ruimte volstouwen met niets, met leegte.” read more »

Tags , , , | Comment (0)
Collectie Expo Kunstwerken

Chambres d’Amis | Lawrence Weiner

april 12, 2012 – 10:19 am

door Carmen Van Cauwenbergh

In het kader van TRACK bundelt S.M.A.K. in een collectiepresentatie enkele werken die gerealiseerd werden tijdens de stadstentoonstelling ‘Chambres d’Amis’ in 1986. ‘Chambres d’Amis’ schreef geschiedenis door uit de muren van het museum te breken en 51 hedendaagse kunstwerken tot in de privé-woningen van de Gentse binnenstad te brengen.

Lawrence Weiner
°1942, New York (Verenigde Staten van Amerika)

Voor ‘Chambres d’Amis’ bracht Lawrence Weiner in elke deelnemende privé-woning een sticker aan met de tekst “Mijn huis is jouw huis. Jouw huis is mijn huis. Als je op de vloer kakt kan je erin trappen”.

Weiner die reeds in de jaren ’50 en ’60 van vorige eeuw bekend raakte in de New Yorkse art scene heeft verschillende kunststromingen doorlopen, waaronder de conceptuele kunst en het postminimalisme. Hij werkt zeer gevarieerd gaande van videokunst en sculpturen tot installaties en grafische kunst. Taal is in zijn oeuvre van groot belang en hij bombardeert het dan ook tot “just another sculptural material”. Hij gebruikt woorden als materialen. read more »

Tags , , | Comment (0)
Expo

TRACK | Bart Lodewijks | Sporen tussen huizen

maart 29, 2012 – 11:42 am

TRACK wordt een unieke kunstervaring in de stad Gent. Bart Lodewijks is één van 35 internationale kunstenaars die werden uitgenodigd om nieuw werk te creëren.

door Bob Vanden Broeck

Ik ontmoet de Nederlandse kunstenaar Bart Lodewijks op zijn nieuwe werkterrein aan de Zonder-Naamstraat in Gent. De zandbak heeft de vorm van een vierkant waarvan elke zijde wordt afgebakend door dikke zware balken. Over de lengte van die balken is een dunne witte krijtlijn getrokken. Het was het symbolische beginpunt van Lodewijks voorbereiding aan TRACK. In dit vierkant kan je zand verleggen, de zandbak zal er in zijn geheel niet anders uitzien. Iets gelijkaardig denkt Lodewijks ook over zijn werk. Zijn krijttekeningen zijn bijna nooit blijvend en gedoemd om bij een stevige regenbui van de gevels te sijpelen en voor altijd te verdwijnen. Was het dan allemaal een maat voor niets? Natuurlijk niet. Sporen zijn er altijd: in foto’s, in verhalen en soms nog op de huizen zelf. Als een zacht verzet. Want een blijvend karakter, daar is het Lodewijks niet om te doen.

Lodewijks’ krijttekeningen leven eigenlijk zonder publiek. Hij wil niet echt dat zijn ingrepen als ingreep worden herkend, dan wel dat de mensen en hun buurt versmelten met zijn werk, alsof het er altijd is geweest. read more »

Tags , , , , | Comment (0)
Expo

Nedko Solakov | Absurditeit als politieke strategie

maart 15, 2012 – 8:54 am

door Elke Couchez

“Enjoy if you can, I’m tired”, concludeert de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov over de samenwerking met de curatoren van S.M.A.K., Ikon Gallery (Birmingham), Museau Serralves (Porto) en Galleria Civica (Trento). Uit zijn oeuvre tussen 1980 en 2010 werd voor elk jaar één representatief werk gekozen, die samen de eerste retrospectieve van Solakov in België vormen.

Doorheen de tentoonstelling wordt duidelijk hoe Solakov zich een houding tracht aan te nemen ten opzichte van het communistische verleden van zijn thuisland Bulgarije, maar zich ook afvraagt hoe kunstenaar te zijn en zich tot het instituut van de kunst te verhouden. Een zin op een museummuur verduidelijkt Solakovs visie op de verhouding tussen kunstenaar en maatschappij: “Who knows, maybe in this case, with me as an ammonite, a stuffed duck, as a snowflake, I could establish a more suitable relationship with the society around me”. Dergelijke absurditeiten opereren in het oeuvre van Solakov volgens het mechanisme van ‘dissensus’, wat kan worden geïnterpreteerd als een tactiek waarmee de kunstenaar zijn eigen uitspraken – en die van de curatoren en critici – constant ondermijnt. Door dit spel verwordt elk statement bijna onmiddellijk tot een understatement. Op de museummuren brengt de kunstenaar bijvoorbeeld ironische kanttekeningen aan: “Mistake” of “Some mistakes in the booklet. For the exact title, refer to the wall labels”. Solakov tilt voetnoten op en verheft aanhalingstekens tot kunst. Sprekend in dit verband is ook zijn meest recente werk Folders (2011), een boekenkast met mappen waarin al het gemaakte werk tussen 1980 en 2010 is weergegeven en waarin de kunstenaar onder andere schrijft: “Fuck, I look like an official artist”. Door middel van dergelijke meta-commentaren, plaats Solakov zich telkens buiten zijn eigen artistieke praktijk. In dit spreken en tegenspreken ligt de politieke dimensie van Solakovs kunst. Politiek bewerkstelligt een dissensus over hoe het waarneembare is verdeeld.(1) read more »

Tags , , , , | Comments (2)
Collectie Expo Kunstwerken

Chambres d’Amis | Mario Merz

maart 7, 2012 – 5:27 pm

door Carmen Van Cauwenbergh

In het kader van TRACK bundelt S.M.A.K. in een collectiepresentatie enkele werken die gerealiseerd werden tijdens de stadstentoonstelling ‘Chambres d’Amis’ in 1986. ‘Chambres d’Amis’ schreef geschiedenis door uit de muren van het museum te breken en 51 hedendaagse kunstwerken tot in de privé-woningen van de Gentse binnenstad te brengen.

Mario Merz
°1925, Milaan – 2003, Turijn (Italië)

Mario Merz is één van de grondleggers van de arte povera. Deze beweging die halfweg jaren 60 van vorige eeuw ontstond, kan gezien worden als een reactie op de consumptiemaatschappij en gaat op zoek naar een anti-elitaire schoonheid. Voor zijn werken, die een zoektocht zijn naar de wetmatigheden van de natuur, maakt Merz gebruik van natuurlijke en industriële materialen: leisteen, bijenwas, jute, glas, keramiek, neonlicht. read more »

Tags , , | Comment (0)
Expo Portretten

Portret Nedko Solakov

maart 1, 2012 – 3:38 pm

door Anna Drijbooms

Nedko Solakov | All in Order, with Exceptions, in S.M.A.K. van 25.02 tot 03.06.2012

Dit is de vijfde foto in een reeks zwart-wit portretten van kunstenaars die in S.M.A.K. over de vloer komen.

Tags , | Comment (0)
Collectie Expo Kunstwerken

Nedko Solakov | The Collector of Art

februari 22, 2012 – 1:11 pm

The Collector of Art (somewhere in Africa there is a great black man collecting art from Europe and America, buying his Picasso for 23 coconuts…) (1992-heden) is één van de werken die te zien zijn in de tentoonstelling All in Order, with Exceptions, van de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov.

read more »

Tags , , , , | Comment (1)
Collectie Expo Kunstwerken

Koen van den Broek | Melrose Ave Balloons

februari 8, 2012 – 10:03 am

door Bob Vanden Broeck

Maar de kunsten hebben toch altijd verwezen? Wat stoort je daar nu precies aan?
‘Zeker, wij verwijzen altijd. Maar vandaag gebeurt het ofwel zo particulier dat je de verwijzing niet kan kennen, ofwel zo algemeen dat het vaag en inwisselbaar wordt. Neem Crack:Painting, een boek met het werk van Koen van den Broek. Wat doet die? Stoepen schilderen. Niet zomaar stoepen: ze verwijzen naar heel specifieke dingen uit zijn eigen leven, of uit die van zijn Amerikaanse kunst- en kennissenkring.’
Fragment uit rekto:verso nr. 50. Interview met Jean Pierre Rondas door Wouter Hillaert

Kunst die representeert is oninteressant

Je hoort het vaak dat mensen de betekenis in een kunstwerk willen achterhalen die de kunstenaar er in hoogsteigen persoon heeft in gelegd. Het lijkt wel of de kunstenaar zijn ‘boodschap’, ‘emotie’ of ‘wat dan ook’ datgene moet zijn wat de toeschouwer zou moeten lezen. Maar als dat al mogelijk is, waarom zou dat dan de bedoeling zijn? Zou kunst interessant zijn als de betekenis van het werk op voorhand al vastgelegd werd? read more »

Tags , , , , , , , , , , , | Comment (1)
Expo Publicaties

Mekhitar Garabedian | Something about All of Us

januari 31, 2012 – 1:42 pm

bij de publicatie en de tentoonstelling van Mekhitar Garabedian

door Martin Desloovere

De Armeens-Syrisch-Belgische kunstenaar Mekhitar Garabedian, wiens eerste museale tentoonstelling nog tot 26 februari 2012 in S.M.A.K. te zien is, heeft duidelijk een scherpe zin voor veelzeggende en paradoxaal lijkende titels.

Zo heeft hij het boek dat naar aanleiding van deze tentoonstelling is verschenen, de titel Something about Today gegeven. Het boek is niet zozeer een catalogus in de enge zin, maar veeleer een kunstenaarsboek met een overzicht van zijn belangrijkste werken tot nu. Zelfs nog maar bij een eerste begin van kennismaking met dat oeuvre, duiken al snel termen op als geheugen, verleden en herinnering. Dat de kunstenaar zijn werk dan bestempelt als “something about today” lijkt op het eerste gezicht inderdaad wat vreemd, maar bij iemand als Garabedian, die zo nadrukkelijk ook met het fenomeen en de finesses van ‘taal’ bezig is, kan die titelkeuze natuurlijk alleen maar veelzeggend zijn.

De paradox wordt bij de aanhef van het – overigens bijzonder lezenswaardige – eerste essay in de publicatie, van de hand van Marie-Aude Baronian, meteen ‘toegelicht’ in een citaat uit een studie van de Duits-Amerikaanse professor Vergelijkende Literatuur aan de Columbia University in New York, Andreas Huyssen. Daarin stelt hij dat “the temporal status of any act of memory is always the present and not (…) the past itself”. read more »

Tags , , , , , , , , , , , | Comment (0)
Expo Interviews

‘Eigentlijk is de hemel groen en zijn we allemaal kleurenblind’ | Interview Johan Grimonprez

januari 11, 2012 – 4:44 pm

door Lotte De Voeght (tekst uit rekto:verso, tijdschrift voor cultuur en kritiek)

In een wereld waarin paranoia nog de enige mogelijke levenshouding lijkt, probeert filmmaker-kunstenaar Johan Grimonprez toch een poëtisch, hoopvol en intiem verhaal te vertellen. Naar aanleiding van zijn tentoonstelling in S.M.A.K. spraken we met Grimonprez over zijn nieuwe filmprojecten, na zijn fenomenale en internationaal gewaardeerde dial H-I-S-T-O-R-Y en Double Take. Onvermijdelijk gebeurt dit tegen de achtergrond van de politieke thema’s en media-evoluties die Grimonprez vandaag bezighouden.

Grimonprez’ videowerk is samengesteld uit een wervelende stroom documentairemateriaal, found footage, YouTube-downloads, historische archiefstukken, eigen homevideo’s, nieuwsbeelden, reclame, videoclips en flarden Hollywoodfilm. Zijn bekendste film, dial H-I-S-T-O-R-Y (1997), is zo een fragmentarische en flitsende collage van televisiebeelden en homevideo’s. Die film kan gezien worden als de (re)presentatie van een ‘supermarktgeschiedenis’ en legt onder het mom van een kroniek van vliegtuigkapingen uiteindelijk de ‘kaping’ bloot van de realiteit door de media. Dat er vanuit hedendaags perspectief niet slechts één geschiedenis bestaat, verbeeldt Grimonprez ook in zijn langspeelfilm Double Take (2009) door een reeks Hitchcock dubbelgangers op te voeren.dial H-I-S-T-O-R-Y en Double Take zijn twee van de werken waarrond S.M.A.K. een cluster referenties verzamelt. De tentoonstelling brengt alle sleutelwerken uit Grimonprez’ oeuvre samen en is opgevat als een dialoog tussen zijn werk en historische en actuele tegenhangers, waaronder Roy Villevoye, Jan Dietvorst, Adam Curtis, Brian Springer, the Yes Men, Dr. John Mack en Adbusters.

Zappend door de (media)geschiedenis

Onheilspellend richt de Engel van de Geschiedenis zich met open vleugels op en tuurt met een verschrikkelijk voorgevoel in het verleden. read more »

Tags , , , , , , , , , , , , , , | Comment (0)
Collectie Kunstwerken Uitgelicht

Uitgelicht | ‘De man die de wolken meet’ van Jan Fabre

januari 10, 2012 – 11:42 am

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld

door Inge Braeckman

Jan Fabre is een uiterst veelzijdig kunstenaar die niet onder één noemer te vatten is. Sinds 1976 houdt hij zich bezig met de verschillende disciplines in de beeldende kunst, maar ook met theater, ballet, film en video. In zijn eerste theaterteksten en in zijn eerste performances stond het gedisciplineerde lichaam centraal. Vanaf 1980 begon hij te regisseren. In de daaropvolgende producties lag de nadruk op het extatische lichaam. In 1981 liet hij zich drie dagen opsluiten en bekraste hij de ruimte met een blauwe balpen, een bic, die zijn signatuur is geworden. Op dat moment was de bic-art geboren.

De sculptuur De man die de wolken meet is een metafoor voor de kunstenaar, die het onmogelijke in zijn werken probeert te vatten: hoog op een gebouw staat hij op een bibliotheekladder, kaarsrecht met de handen in de lucht terwijl hij een meetlat vasthoudt. Het werk is geïnspireerd op de film Birdman of Alcatraz (1962) van John Frankenheimer. Daarin speelt Burt Lancaster een gevangene in de zwaarbewaakte gevangenis op het eiland Alcatraz. Zijn enige contact met de buitenwereld is de dagelijkse wandeling op het pleintje tussen de hoge gevangenismuren, waar hij telkens omhoogkijkt naar de meeuwen. Wanneer hem bij zijn vrijlating wordt gevraagd wat zijn toekomstplannen zijn, antwoordt hij: ‘Ik ga de wolken meten.’ read more »

Comment (0)

Volgende pagina »

Volgende pagina »