door Ian Swerts
In de zomer van 2012 realiseerde Stijn Ank in de KunstNu-ruimte van S.M.A.K. het werk Interval, een gelaagde gipsen sculptuur waarmee hij een leegte in de ruimte – een interval – fysiek zichtbaar maakte. Ian Swerts voltooide een documentaire over het maakproces, met begeleidende commentaren van de kunstenaar, artistiek directeur Philippe Van Cauteren en curator Thomas Caron.
Stijn Ank Interval from Gletsjer on Vimeo.
In de ‘KunstNu’-ruimte nodigt S.M.A.K. traditiegetrouw elk jaar enkele beloftevolle jonge kunstenaars uit om hun eerste museale solopresentatie te realiseren. In 2013 bijt de Deense kunstenares Tove Storch (°1981) de spits af.
Tove Storch zoekt naar manieren om tegenstellingen in evenwicht te brengen: zachte, fragiele zijde wordt gecombineerd met metaal, delicate sensualiteit met koel minimalisme, of massieve zwaarte met de lichtheid van flinterdun textiel en lucht.
Dit interview werd afgenomen naar aanleiding van haar deelname aan ‘Rethink: Contemporary Art & Climate Change’, in 2009 in Kopenhagen.
De installatie van Tove Storch is nog tot 02.06.2013 te zien in S.M.A.K.
Kritiek van een oude dame op de debatcultuur
door curator Thibaut Verhoeven (tekst uit rekto:verso, tijdschrift voor cultuur en kritiek)
Ik heb een zwaar probleem met Vincent Geyskens (°1971, Lier). En dit om twee redenen. Ten eerste hou ik enorm van beeldende kunst die maatschappelijk is, die een positie inneemt ten opzichte van zichzelf, of ten opzichte van maatschappelijke, politieke en/of sociale vraagstukken, en – nog belangrijker – die daar voor uit durft te komen door onbevreesd en onbevooroordeeld de discussie aan te gaan. Ten tweede hou ik zo mogelijk nog meer van de discussiecultuur die zo eigen is aan de hedendaagse kunst, en waardoor ze zich steeds probeert te bevragen en te nuanceren, in een poging om zichzelf en de werkelijkheid beter te begrijpen.
Vincent Geyskens niet.
Vincent Geyskens is een schilder.
En schilderen staat tot nader order nog steeds geboekstaafd als een oeroude praktijk. Een praktijk die — meestal in tegenstelling tot de vele jongere media als video en fotografie — nog altijd solitair beoefend wordt. Niet bepaald de geknipte persoon dus voor een discussie over de hedendaagse debatcultuur en de nieuwe media.
Maar Vincent Geyskens is een schilder. En vanuit de schilderkunst valt hierover blijkbaar wel wat te zeggen. Niet binnen de discussie, maar erover. Zwijgen dus, en lezen. read more
door curator Thomas Caron
Wil je je projectvoorstel voor TRACK uitleggen?
Mijn werk bestaat uit een geluidswerk en een aantal affiches, verspreid over de stad, die melding maken van verloren duiven. Er zal ook een groot aanplakbord zijn waar meer dan honderd affiches op hangen. Elk wedstrijdseizoen raken er in en rond Gent honderden wedstrijdduiven vermist. Wij verzamelen informatie over die vogels en proberen zo veel mogelijk afzonderlijke affiches te maken. Dit proces zal gedurende het hele wedstrijdseizoen voortgezet worden, zodat er in de loop van de tentoonstelling telkens nieuwe affiches zullen blijven opduiken. Van elke verloren duif zal een tekening gemaakt worden op basis van een beschrijving of een foto van een verwante vogel. Sommige duiven zullen preciezer worden getekend dan andere, afhankelijk van de informatie waarover we beschikken. Op de affiche staat het ringnummer van de duif vermeld, zijn naam – als hij er een heeft – en een telefoonnummer waarnaar je wordt uitgenodigd te bellen. Als je naar dat nummer belt, hoor je het geluidswerk. read more
TRACK wordt een unieke kunstervaring in de stad Gent. Peter Buggenhout is één van 41 internationale kunstenaars die werden uitgenodigd om nieuw werk te creëren.
door Carmen Van Cauwenbergh
Kunstenaars die consequent een heldere levensvisie omzetten in kunst, komen we niet alle dagen tegen. Maar Peter Buggenhout is er één van. Al enige tijd hard aan het werk in de periferie begint hij nu stilaan ook nationaal meer bekendheid te verwerven. Op uitnodiging van S.M.A.K. maakt hij in de voormalige boksclub The Golden Gloves een werk voor de stadstentoonstelling TRACK.
Aan de hand van een maquette begint Buggenhout bezield te vertellen over zijn nieuwe werk: “Wat ik nu maak zijn twee gigantische objecten die op elkaar geplaatst worden en waartussen onderdelen van andere materialen worden geschoven. Je kan het zien als lege dozen of schelpen, opgebouwd uit materiaal dat herkenning oproept maar toch ook weer niet. Het valt niet eenduidig te plaatsen. Ik wil deze indrukwekkende ruimte volstouwen met niets, met leegte.” read more
door Lotte De Voeght (tekst uit rekto:verso, tijdschrift voor cultuur en kritiek)
In een wereld waarin paranoia nog de enige mogelijke levenshouding lijkt, probeert filmmaker-kunstenaar Johan Grimonprez toch een poëtisch, hoopvol en intiem verhaal te vertellen. Naar aanleiding van zijn tentoonstelling in S.M.A.K. spraken we met Grimonprez over zijn nieuwe filmprojecten, na zijn fenomenale en internationaal gewaardeerde dial H-I-S-T-O-R-Y en Double Take. Onvermijdelijk gebeurt dit tegen de achtergrond van de politieke thema’s en media-evoluties die Grimonprez vandaag bezighouden.
Grimonprez’ videowerk is samengesteld uit een wervelende stroom documentairemateriaal, found footage, YouTube-downloads, historische archiefstukken, eigen homevideo’s, nieuwsbeelden, reclame, videoclips en flarden Hollywoodfilm. Zijn bekendste film, dial H-I-S-T-O-R-Y (1997), is zo een fragmentarische en flitsende collage van televisiebeelden en homevideo’s. Die film kan gezien worden als de (re)presentatie van een ‘supermarktgeschiedenis’ en legt onder het mom van een kroniek van vliegtuigkapingen uiteindelijk de ‘kaping’ bloot van de realiteit door de media. Dat er vanuit hedendaags perspectief niet slechts één geschiedenis bestaat, verbeeldt Grimonprez ook in zijn langspeelfilm Double Take (2009) door een reeks Hitchcock dubbelgangers op te voeren.dial H-I-S-T-O-R-Y en Double Take zijn twee van de werken waarrond S.M.A.K. een cluster referenties verzamelt. De tentoonstelling brengt alle sleutelwerken uit Grimonprez’ oeuvre samen en is opgevat als een dialoog tussen zijn werk en historische en actuele tegenhangers, waaronder Roy Villevoye, Jan Dietvorst, Adam Curtis, Brian Springer, the Yes Men, Dr. John Mack en Adbusters.
Zappend door de (media)geschiedenis
Onheilspellend richt de Engel van de Geschiedenis zich met open vleugels op en tuurt met een verschrikkelijk voorgevoel in het verleden. read more
door Carmen Van Cauwenbergh
Naar aanleiding van de publicatie Inside Installations – Theory and Practice in the Care of Complex Artworks, werd er in gesprek gegaan met twee medewerkers van het restauratieteam van S.M.A.K. Marieke Verboven, restaurator en Katrien Blanchaert, onderzoeker, geven verduidelijking bij de praktijk van het restaureren en conserveren. In onderstaand gesprek werden enkele probleemstellingen die in het hoofdstuk Who’s Right – the Artist or the Conservator? omschreven worden, afgetoetst aan de werking binnen S.M.A.K. Verboven en Blanchaert geven een woordje uitleg over hun rol binnen het conservatie – en restauratieproces en verduidelijken de policy van S.M.A.K.
Interview Karen Black door Johan Grimonprez
Tijdens de productie van zijn film Double Take (2009) raakte kunstenaar en filmmaker Johan Grimonprez gefascineerd door het gerucht dat Hitchcock geen navel (‘belly button’) zou hebben. Dit verhaaltje initieerde als het ware de plot van de film, namelijk dat er geen originele Hitchcock zou bestaan, maar wel een kloon en misschien vele dubbelgangers, van wie Ron Burrage, de hoofdrolspeler in Double Take, slechts één is. In augustus 2008 gaf Karen Black, één van Hitchcocks bekende actrices uit zijn laatste film Family Plot (1976), in een interview met Grimonprez haar smakelijk vertelde versie van deze anekdote. (Hitchcock didn’t have a belly button, Karen Black interview with Johan Grimonprez, 2008).
De tentoonstelling Johan Grimonprez | It’s a Poor Sort of Memory that Only Works Backwards: On Zapping, Close Encounters and the Commercial Break loopt van 15.10.2011 tot 29.01.2012 in S.M.A.K.