september 6, 2012 – 10:31 am
door Elke Couchez
Het is de warmste nacht van het jaar, de kamer kookt en rechtop in bed zittend, staar ik naar de klok. In deze kamer boven de wereld heb ik me een dubbele tijd meester gemaakt: een digitale (op het nachttafeltje staat een kleine wekkerradio, een ironisch zicht) en een eeuwige (de rijzige klok). Hoeveel tijd ik ook bezit, ik bevind me hier in een staat van tijdloosheid. De stad vergetend waarin ik mijn leven tracht vorm te geven, voel ik me ongenaakbaar. Toch is mijn verblijf in de klokkamer van Tazu Rous ontegensprekelijk een van de meest verwarrende kijkervaringen ooit. Hoe langer ik hier zit en ik me deze perfect afgewerkte kamer eigen maak, hoe meer ik de voorbijgangers daar beneden onteigen. De zes daklozen, wiens gedempt gelach de hele nacht in de kamer hoorbaar is, beroven me van mijn slaap, maar ik beroof hen van de vrijheid van het zien. In deze witte kubus heb ik het vrije zicht enerzijds tot een persoonlijk voorrecht verheven, maar anderzijds heb ik de neiging dit perspectief wereldkundig te maken op internet, voor wie het maar zien wil.
Zijn imposante bouwsel getuigt niet enkel van een steeds problematischer wordende scheiding tussen publiek en privaat, Tazu Rous pakt daarenboven het publieke goed in in een huiselijke setting. read more »
door Elke Couchez
“Enjoy if you can, I’m tired”, concludeert de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov over de samenwerking met de curatoren van S.M.A.K., Ikon Gallery (Birmingham), Museau Serralves (Porto) en Galleria Civica (Trento). Uit zijn oeuvre tussen 1980 en 2010 werd voor elk jaar één representatief werk gekozen, die samen de eerste retrospectieve van Solakov in België vormen.
Doorheen de tentoonstelling wordt duidelijk hoe Solakov zich een houding tracht aan te nemen ten opzichte van het communistische verleden van zijn thuisland Bulgarije, maar zich ook afvraagt hoe kunstenaar te zijn en zich tot het instituut van de kunst te verhouden. Een zin op een museummuur verduidelijkt Solakovs visie op de verhouding tussen kunstenaar en maatschappij: “Who knows, maybe in this case, with me as an ammonite, a stuffed duck, as a snowflake, I could establish a more suitable relationship with the society around me”. Dergelijke absurditeiten opereren in het oeuvre van Solakov volgens het mechanisme van ‘dissensus’, wat kan worden geïnterpreteerd als een tactiek waarmee de kunstenaar zijn eigen uitspraken – en die van de curatoren en critici – constant ondermijnt. Door dit spel verwordt elk statement bijna onmiddellijk tot een understatement. Op de museummuren brengt de kunstenaar bijvoorbeeld ironische kanttekeningen aan: “Mistake” of “Some mistakes in the booklet. For the exact title, refer to the wall labels”. Solakov tilt voetnoten op en verheft aanhalingstekens tot kunst. Sprekend in dit verband is ook zijn meest recente werk Folders (2011), een boekenkast met mappen waarin al het gemaakte werk tussen 1980 en 2010 is weergegeven en waarin de kunstenaar onder andere schrijft: “Fuck, I look like an official artist”. Door middel van dergelijke meta-commentaren, plaats Solakov zich telkens buiten zijn eigen artistieke praktijk. In dit spreken en tegenspreken ligt de politieke dimensie van Solakovs kunst. Politiek bewerkstelligt een dissensus over hoe het waarneembare is verdeeld.(1) read more »
september 22, 2011 – 9:14 am
door Elke Couchez
Een thematische rode draad in de collectiepresentatie Tomorrow Is The Question is het spanningsveld tussen natuur en cultuur. Natuur en cultuur worden er niet voorgesteld als hiërarchisch tegengesteld. Integendeel. In twee grote tekeningen die tegenover elkaar staan opgesteld bijvoorbeeld, brengen Lois Weinberger en Ante Timmermans eerder de raakpunten en mogelijkheden van de geordende en organische ruimte in kaart.
In Untitled (2006) herleidt Ante Timmermans de stad tot een lineair agglomeraat. De dunne lijnen ontwikkelen zich koortsachtig op het vel om vervolgens koppig tegen de vleug in te gaan. Ze reproduceren zich tot er een oncontroleerbaar kluwen ontstaat, een duizelingwekkende constructie van lijnen. Dit is een stad zonder vluchtpunten, een stad zonder rust voor het oog. Door de lijnen niet samen te ballen in een centraal punt, miskent Timmermans de kijker het plezier van het overzicht. Untitled is niet vatbaar in een oogopslag. De kijker – die in het perspectivische systeem de wereld als een maakbaar en manipuleerbaar gegeven overschouwt – wordt hier alle autoriteit ontnomen. read more »
