Een persoonlijke wandeling door Music Stands Still van Jorge Macchi
door Geert Jan Beeckman
De pure poëzie van het werk van de Argentijnse kunstenaar Jorge Macchi kan door iedere toeschouwer verschillend en naar eigen ‘zien’ worden ingevuld. Zijn werk houdt zich op in de suggestie, in de verstilde anekdotiek van het alledaagse, waarmee hij het dagdagelijkse overstijgt en de afstand aftast tussen wat wij begrijpen en emotioneel ervaren. Zijn composities getuigen van een dagdromend gegeven om door de realiteit te dwalen. In zijn werk sluimert het bestaan van een mysterieuze, unheimliche parallelle wereld onder de oppervlakte van de banaliteit. Hoe vorm en idee tot elkaar bestaan lijkt een doel te dienen dat ons overstijgt en persoonlijk raakt in onze relatie met het simpele van alledag. Dit met een sfeer van muziek, licht en schaduw. Het was wellicht dan ook geen toeval dat bij het ‘binnengaan’ van deze tentoonstelling het woord ‘droom’ mij inviel, terwijl ik voeten kreeg om het fragiele en sobere daarvan niet te verstoren. Macchi stuurt je de weg op van een bijna filmische atmosfeer, van een parcours vol onderliggende poëzie, van onbestemde stilte en het soort eenzaamheid van iets dat is gestopt, stilgevallen. Uit de zalen vandaan overvalt je ook nog eens de gevoeligheid dat er altijd romantiek schuilt in wat er broos met de mens samenvalt. Mijn bezoek leverde alvast deze persoonlijke kijk en ervaring op.
