door Christophe Van Eecke (tekst uit rekto:verso, tijdschrift voor kunst en kritiek)
De romantiek is helemaal terug. Kunstenaars puren poëzie uit het alledaagse, zonder grote gebaren of hoogdravende theorieën, maar met de vinger op de pols van wat leeft in de wereld. Zo slaagt ook de Argentijnse kunstenaar Jorge Macchi, die momenteel een uitgebreide tentoonstelling geniet in S.M.A.K., erin om met heel weinig heel veel te creëren, en dat zonder in formeel minimalisme of droog conceptualisme te vervallen.
Een terugkerend motief in Macchi’s werk is de sabotage van de vloeibaarheid of de voortgang. Een hele reeks werken speelt met de mogelijkheden om beweging te stremmen en een poëzie van de stilstand te creëren. Zo toont Macchi een reeks stadsplannen waar hij alle vlakjes uit heeft weggesneden, zodat er enkel nog een weefsel van straten overblijft. Deze kaarten lijken op dissecties van steden, gereduceerd tot een web van banen, zoals een plan van de bloedbaan van een lichaam. Alleen wordt in die aderen geen bloed getransporteerd, maar verkeer, de levensadem van het kapitalisme. read more