De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld
door Inge Van Reeth
De in het zwart geklede vogel is half dier, half mens, met vleugelachtige armen en een grote snavel. Zijn voeten zijn vergroeid met wortels, terwijl tegen zijn borst met leren riemen een zware houten balk bevestigd is. Een foto toont de originele context van het beeld, die sterk contrasteert met de museale omgeving. Het opschrift “Je n’ai absolument rien à voir avec le XXième siècle” verwijst naar de afstand die Thierry De Cordier neemt ten aanzien van het wereldse. De Cordier leeft afgezonderd, vastbesloten om de wereld te denken vanuit zijn achtertuin en in alle rust te tuinieren. Het landschap en zijn groentetuin zijn voor De Cordier tegelijkertijd werkterrein, onderwerp en inspiratiebron. read more »
februari 12, 2013 – 1:13 pm
Over performance en het theatrale in het werk van Joachim Koester
Martin Desloovere
Wie de uitgebreide solotentoonstelling van Joachim Koester in S.M.A.K. bezoekt, verlaat al gauw de vertrouwde ‘white box’-omgeving van het museum en komt terecht in duistere zalen. Uiteraard zorgt die duisternis in de eerste plaats gewoon voor een goede zichtbaarheid van de geprojecteerde beelden, maar tegelijk roept ze meteen het gevoel op van de ‘black box’ van het theater.
Die indruk van een doelbewuste, sfeer scheppende enscenering wordt bovendien aanzienlijk versterkt door de manier waarop de diverse ‘kamers’ met elkaar verbonden zijn: via doolhofachtige gangen langs grote wanden, gemaakt van ongeordend aan elkaar getimmerde houten planken. In deze tekst lijkt dat misschien niet echt indrukwekkend, maar het is verrassend hoe sterk dit eenvoudige ‘decor’ de ervaring van Koesters werk beïnvloedt, kleurt en ondersteunt. De houten constructies en de uitgekiende belichting laten volop elementen van theatraliteit meespelen: verschijnen en verdwijnen, spanning, verkenning en ontdekking. Tijdens een rondleiding zei Koester daar zelf over: “The wooden structure is like a cake saying ‘Eat me, enter me, get lost in me’. It creates a boarded-up, haunted house feeling.” read more »
februari 11, 2013 – 1:27 pm
Joachim Koesters video ONE+ONE+ONE, die nu in zijn solotentoonstelling in S.M.A.K. te zien is, draait rond de beruchte Aleister Crowley. In deze blogbijdrage wordt onder meer zijn invloed in de Britse rockwereld belicht.
David Schelfthout
In de dubbelprojectie ONE+ONE+ONE laat Joachim Koester in Cefalú een jonge vrouw op zoek gaan naar Aleister Crowley’s “Abbey of Thelema”. De zogenaamde abdij is nu een complete ruïne, maar ook al toen Crowley en zijn volgelingen er verbleven (1920-1923) was het een uiterst primitief bouwsel, amper één verdieping hoog, zonder sanitaire voorzieningen.
Tijdens een reis in Sicilië in april 2012 reden we van Messina naar Palermo. We verlieten de snelweg in Cefalú om te lunchen. Aardig kuststadje, tegen een rotswand aangebouwd, charmant historisch centrum, uitdeinende nieuwbouwwijken en een slinger vakantieverblijven langs de promenade. read more »
januari 30, 2013 – 4:33 pm
Met Ensemblematic, de collectiepresentatie die sinds midden september in S.M.A.K. loopt, willen we meer registers opentrekken. De opstelling zoals ze nu in het museum te zien is, toont natuurlijk slechts énkele highlights uit onze collectie. Daarom zal Ensemblematic vanaf begin februari tot eind maart geleidelijk aan worden gewijzigd. Het ensemble van Bruce Nauman bijvoorbeeld zal worden vervangen door een presentatie met werk van Berlinde De Bruyckere. Wil je de collectiestukken van Nauman nog komen bewonderen? Kom dan voor 10 februari S.M.A.K. bezoeken, want daarna worden de werken van Nauman voor onbepaalde tijd opnieuw naar het museumdépôt verhuisd.
De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld
door Inge Braeckman
Geen werk van Bruce Nauman zonder kritiek op de mens en diens toestanden. Deze belangrijke pionier van de conceptkunst houdt in 1965 op met schilderen om vanaf dan zijn eerste objecten te maken: T-vormen in glasvezel die met lichaamsbewegingen worden geassocieerd. Zijn werk bestaat voornamelijk uit lichaamskunst, sculpturen, fotografie, film, hologrammen, neonwerken en video-installaties. Zo maakte hij in de jaren 1960 afgietsels van zijn lichaam, of maakte hij video-opnamen van zijn atelier waarbij hij de ruimte verkende door langs de wanden van die ruimte te lopen of door tegen een van de hoeken van die ruimte te vallen. Vooral in zijn neonwerken is taal van belang. Maar over het algemeen spelen communicatie en de inherent ermee verbonden problemen een cruciale rol in zijn hele werk. De nadruk ligt vooral op de betekenissen van de frustratie, van misleiding, van het zinloze en van het absurde. Het zijn de verborgen drijfveren van het menselijke bestaan die hij vertaalt aan de hand van een verontrustende en vaak zeer directe beeldspraak. Daarbij schuwt hij de provocatie niet.
Met Untitled (Four small animals) creëert hij door middel van schrale materialen een sculptuur die eerder uit elkaar gerukt lijkt te zijn dan consistent. De vier gelijkaardige ‘opgezette’ en vervormde wezens zitten ‘gevangen’ in een carrousel en geven uiting aan de materiële banaliteit.
‘Untitled (Four small animals)’ (1989) van Bruce Nauman is momenteel te zien in de tentoonstelling ENSEMBLEMATIC, tot 02.06.2013 in S.M.A.K.
oktober 24, 2012 – 1:19 pm
Onlangs breidde S.M.A.K. haar collectie met ‘Aan-één’ (2009) van Berlinde De Bruyckere uit. Deze recente aankoop is momenteel in het museum te zien. S.M.A.K. was bijzonder verheugd toen officieel werd bekendgemaakt dat Berlinde De Bruyckere als enige Belgische kunstenaar ons land mag vertegenwoordigen op de Biënnale van Venetië in 2013 en wenst haar alvast veel succes toe.
Omdat wij het voordien misten
door Geert Jan Beeckman
Berlinde De Bruyckere (°1964, Gent) is een Belgische kunstenares, bekend voor haar installaties en beeldhouwwerken. De thema’s in haar werk zijn liefde en verlies, leven en dood, eenzaamheid en vergankelijkheid, lust en troost. In haar kunst verwerkt ze de deformatie van het lichaam. Ze hanteert een expressieve beeldtaal waarmee ze de kijker wil beroeren. Haar inspiratie put ze uit verschillende disciplines en oude meesters om tot een eigen stem binnen de actuele kunst te komen. Recent kocht S.M.A.K. van haar een werk uit 2009, momenteel opgesteld onder de titel ‘Aan-één’. Mijn bezoek aan dit werk van De Bruyckere bracht mij het volgende persoonlijke verslag op.
Een eerste blik.
Het werk komt het oog binnen langs de poëzie van het monumentale. Je ziet een kast op de rug, een ‘grootse’ kast die wordt geschraagd door het ‘wankele’ van het bestaan. Gericht op de eerste blik van de bezoeker heeft de wil van de kunstenares je al meteen vast. Want je zal kijken hoe je anders kan kijken, je zal rondgaan naar de ziel van het bedoelde, je zal gaan zien dat alles in de zaal vasthangt aan de taal van misschien wel een vreemde droom. Intrigerend is het minste wat je kan zeggen. En dan sta je nog maar aan het begin. read more »
door Joris D’hooghe
“Irom etra orp tse muroced te eclud”. Met een ‘spiegelvrije’ interpretatie van een vers van Horatius legt de Gentse kunstenaar Leo Copers tijdens TRACK beslag op een deel van het Citadelpark. In de schaduw van het S.M.A.K. plantte hij 111 granieten grafstenen neer, stuk voor stuk voorzien van de naam van een museum ergens ter wereld. Eén van de granieten blokken bleef echter blanco.
Copers’ stenenconstellatie stelt een kerkhof voor waar een indrukwekkende reeks internationale musea ter aarde werden besteld. Zo vindt u er naast een monument voor het S.M.A.K. ondermeer herdenkingstekens voor het Getty, het Louvre, het MoMA, de Tate en het Moderna Museet. Dat Copers met zijn kerkhof de nodige humor aan de dag legt, bewijzen twee grafstenen met de inscripties ‘PMMK’ en ‘Marta’. Zowel het werkelijk ter ziele gegane Oostendse museum voor moderne kunst, als het tweede geesteskind van S.M.A.K.’s bezieler Jan Hoet liggen zo in het Citadelpark opgebaard. read more »
TRACK wordt een unieke kunstervaring in de stad Gent. Peter Buggenhout is één van 41 internationale kunstenaars die werden uitgenodigd om nieuw werk te creëren.
door Carmen Van Cauwenbergh
Kunstenaars die consequent een heldere levensvisie omzetten in kunst, komen we niet alle dagen tegen. Maar Peter Buggenhout is er één van. Al enige tijd hard aan het werk in de periferie begint hij nu stilaan ook nationaal meer bekendheid te verwerven. Op uitnodiging van S.M.A.K. maakt hij in de voormalige boksclub The Golden Gloves een werk voor de stadstentoonstelling TRACK.
Aan de hand van een maquette begint Buggenhout bezield te vertellen over zijn nieuwe werk: “Wat ik nu maak zijn twee gigantische objecten die op elkaar geplaatst worden en waartussen onderdelen van andere materialen worden geschoven. Je kan het zien als lege dozen of schelpen, opgebouwd uit materiaal dat herkenning oproept maar toch ook weer niet. Het valt niet eenduidig te plaatsen. Ik wil deze indrukwekkende ruimte volstouwen met niets, met leegte.” read more »
februari 22, 2012 – 1:11 pm
The Collector of Art (somewhere in Africa there is a great black man collecting art from Europe and America, buying his Picasso for 23 coconuts…) (1992-heden) is één van de werken die te zien zijn in de tentoonstelling All in Order, with Exceptions, van de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov.
read more »
januari 31, 2012 – 1:42 pm
bij de publicatie en de tentoonstelling van Mekhitar Garabedian
door Martin Desloovere
De Armeens-Syrisch-Belgische kunstenaar Mekhitar Garabedian, wiens eerste museale tentoonstelling nog tot 26 februari 2012 in S.M.A.K. te zien is, heeft duidelijk een scherpe zin voor veelzeggende en paradoxaal lijkende titels.
Zo heeft hij het boek dat naar aanleiding van deze tentoonstelling is verschenen, de titel Something about Today gegeven. Het boek is niet zozeer een catalogus in de enge zin, maar veeleer een kunstenaarsboek met een overzicht van zijn belangrijkste werken tot nu. Zelfs nog maar bij een eerste begin van kennismaking met dat oeuvre, duiken al snel termen op als geheugen, verleden en herinnering. Dat de kunstenaar zijn werk dan bestempelt als “something about today” lijkt op het eerste gezicht inderdaad wat vreemd, maar bij iemand als Garabedian, die zo nadrukkelijk ook met het fenomeen en de finesses van ‘taal’ bezig is, kan die titelkeuze natuurlijk alleen maar veelzeggend zijn.
De paradox wordt bij de aanhef van het – overigens bijzonder lezenswaardige – eerste essay in de publicatie, van de hand van Marie-Aude Baronian, meteen ‘toegelicht’ in een citaat uit een studie van de Duits-Amerikaanse professor Vergelijkende Literatuur aan de Columbia University in New York, Andreas Huyssen. Daarin stelt hij dat “the temporal status of any act of memory is always the present and not (…) the past itself”. read more »
Tags andreas huyssen, françois truffaut, georges perec, jean eustache, jean-pierre léaud, jens christian grondahl, marcel broodthaers, marie-aude baronian, martin desloovere, mekhitar garabedian, rimbaud, S.M.A.K.
|
januari 3, 2012 – 3:59 pm
door Ann Van Beurden
“Die Grenzen meiner Sprache bedeuten die Grenzer meiner Welt”, wist Ludwig Wittgenstein… maar wat als je taal niet je eigen taal is en de taal die je hanteert je in eerste instantie artificieel lijkt, alsof je het gevoel hebt niet echt te kunnen zeggen wat je wil zeggen? Ben je dan ergens thuis?
Dit is een gevoel dat we vaak zien terugkeren in het werk van Mekhitar Garabedian (°1977), een Belgische artiest met Armeense roots, maar geboren in Syrië. Zijn eerste solotentoonstelling, getiteld without even leaving, we are already no longer there, kan je nu gaan bezichtigen in het S.M.A.K.. De tentoonstelling was ook de ideale aanleiding om een overzichtscatalogus, Something about today, te publiceren.
In Something about today wordt Garabedians werk besproken aan de hand van een aantal thema’s. Taal is daar eentje van, maar ook de herinnering en de herhaling staan centraal, met name het geheugen van de mens dat woorden, beelden, geuren en geluiden kan opdiepen uit het binnenste van zichzelf. Vaak verwijst Garabedian naar auteurs of kunstenaars waardoor hij werd geïnspireerd, of neemt hij letterlijk woorden of zinnen over uit hun werk. Hij probeert ons zo aan te zetten om zelf te zoeken naar deze ‘hyperlinks’ van het geheugen, waarbij hij ons de ruimte geeft om vrije associaties te maken of om ons dingen te herinneren uit onze eigen leefwereld. Bij Garabedian zijn die herinneringen onlosmakelijk verbonden met zijn Armeense afkomst en zijn jonge jaren in Libanon. De gruwelijke geschiedenis van de Armeense genocide ademt doorheen de werken van de kunstenaar, al wordt de bezoeker er niet rechtstreeks mee geconfronteerd. Garabedian heeft de genocide uiteraard niet zelf meegemaakt maar werd wel opgevoed met de verhalen die erover verteld werden. Wandelend door de tentoonstelling bevind je jezelf in het geheugen van een ander, je kijkt door zijn ogen, je beleeft zijn herinnering… een buitengewone maar verfrissende ervaring. read more »
december 23, 2011 – 8:00 am
door Anna Drijbooms
Mekhitar Garabedian | without even leaving, we are already no longer there, in S.M.A.K. van 02.12.2011 tot 26.02.2012
Dit is de vierde foto in een reeks zwart-wit portretten van kunstenaars die in S.M.A.K. over de vloer komen.
december 20, 2011 – 11:52 am
door Anna Drijbooms
Daniel Buren | Le Décor et son Double, in S.M.A.K. van 21.09.2011 tot 04.11.2012
Dit is de derde foto in een reeks zwart-wit portretten van kunstenaars die in S.M.A.K. over de vloer komen.
