Maar de kunsten hebben toch altijd verwezen? Wat stoort je daar nu precies aan? ‘Zeker, wij verwijzen altijd. Maar vandaag gebeurt het ofwel zo particulier dat je de verwijzing niet kan kennen, ofwel zo algemeen dat het vaag en inwisselbaar wordt. Neem Crack:Painting, een boek met het werk van Koen van den Broek. Wat doet die? Stoepen schilderen. Niet zomaar stoepen: ze verwijzen naar heel specifieke dingen uit zijn eigen leven, of uit die van zijn Amerikaanse kunst- en kennissenkring.’
Fragment uit rekto:verso nr. 50. Interview met Jean Pierre Rondas door Wouter Hillaert
Kunst die representeert is oninteressant
Je hoort het vaak dat mensen de betekenis in een kunstwerk willen achterhalen die de kunstenaar er in hoogsteigen persoon heeft in gelegd. Het lijkt wel of de kunstenaar zijn ‘boodschap’, ‘emotie’ of ‘wat dan ook’ datgene moet zijn wat de toeschouwer zou moeten lezen. Maar als dat al mogelijk is, waarom zou dat dan de bedoeling zijn? Zou kunst interessant zijn als de betekenis van het werk op voorhand al vastgelegd werd? read more »
Peter Rogiers toont ons dat figuratieve beeldhouwkunst nog altijd tot een eigentijdse en vernieuwende beeldtaal kan leiden. Zijn hybride sculpturen hebben hun wortels in de underground cultuur, B-films, strips en cult comics, en ogen ironisch en speels. Rogiers’ beelden trachten in hun overhellende, verwrongen en levendige pose beweging vast te leggen. De palmboom en beweeglijke palmbladeren keren als exotische pointes in zijn werk terug. De vijf meter hoge, bronzen palmboom die in 2005 een plaats kreeg op de Grote Markt van Dendermonde verdeelt de stad nog steeds in twee kampen. De kritiek luidt dat het werk niet ‘typisch’ Dendermonds is en er geen maatschappelijk draagvlak voor bestaat. Rogiers’ beelden confronteren ons via kritische weerhaken met de realiteit van de ons omringende banaliteit, maar prikkelen dankzij hun avontuurlijke vorm vooral onze verbeelding.
Blue lagoon (2008) van Peter Rogiers is te zien in de collectiepresentatie Tomorrow Is The Question, in S.M.A.K. tot 26.02.2012
Een thematische rode draad in de collectiepresentatie Tomorrow Is The Question is het spanningsveld tussen natuur en cultuur. Natuur en cultuur worden er niet voorgesteld als hiërarchisch tegengesteld. Integendeel. In twee grote tekeningen die tegenover elkaar staan opgesteld bijvoorbeeld, brengen Lois Weinberger en Ante Timmermans eerder de raakpunten en mogelijkheden van de geordende en organische ruimte in kaart.
In Untitled (2006) herleidt Ante Timmermans de stad tot een lineair agglomeraat. De dunne lijnen ontwikkelen zich koortsachtig op het vel om vervolgens koppig tegen de vleug in te gaan. Ze reproduceren zich tot er een oncontroleerbaar kluwen ontstaat, een duizelingwekkende constructie van lijnen. Dit is een stad zonder vluchtpunten, een stad zonder rust voor het oog. Door de lijnen niet samen te ballen in een centraal punt, miskent Timmermans de kijker het plezier van het overzicht. Untitled is niet vatbaar in een oogopslag. De kijker – die in het perspectivische systeem de wereld als een maakbaar en manipuleerbaar gegeven overschouwt – wordt hier alle autoriteit ontnomen. read more »
Vincent Geyskens is een schilder die zich er van bewust is dat de schilderkunst een crisis kent. De schilderkunst bevindt zich in een moeilijke positie. Ze heeft haar functie verloren, schilderkunst was vroeger een medium dat grote historische gebeurtenissen verbeeldde, portretteerde. Maar met de komst van de fotografie en de nieuwe media is de schilderkunst minder belangrijk geworden. We leven in een consumptiemaatschappij en consumeren constant beelden, vooral via de televisie. Geyskens stelt zich de vraag welke impact het construeren van een beeld nog kan hebben binnen zo’n maatschappij. Hij problematiseert de schilderkunst zelf dan ook in zijn beelden, maar ook onze manier van kijken. read more »
Throughout art history, artists have become increasingly aware of the tangible role of the viewer in the perception of a piece of work. The act of looking or the gaze has been tackled upon for centuries, from the brazen gaze of Manet’s Olympia (1863) that stares directly out towards the audience, to the portrayal of Cassatt’s woman holding opera glasses in a determined act of observation in At the Opera (1878 – 1879). In Landscape (2009), Oliver Lutz brings this act of voyeurism to a heightened level of awareness. read more »
Hoe natuur en cultuur met elkaar vervlochten zijn en fusioneren, en niet noodzakelijk elkaars tegenpolen zijn: dat is het centrale onderwerp in het werk van Lois Weinberger. Zo importeerde Weinberger voor zijn project What is beyond the plants / is at one with them (1997) op Documenta X onkruid van landen wier immigranten als problematisch worden beschouwd; op die manier gaf hij een andere betekenis aan de uitdrukking ‘Niet in mijn achtertuin’. Dat onkruid werd op een aantal afgedankte treinsporen geplant in de buurt van het Kasselse centraal station. read more »
Collectiepresentatie: een selectie uit de nieuwe aanwinsten van S.M.A.K., 2005-2011
De collectie is het DNA van S.M.A.K. en weerspiegelt de kernidentiteit van het museum als spil tussen de recente kunstgeschiedenis en actuele ontwikkelingen. Collectiepresentaties worden binnen S.M.A.K. nooit gedacht vanuit chronologische of kunsthistorische principes, wel vanuit de centrale plaats die de kunstenaar en zijn werk innemen.
