Ik heb een zwaar probleem met Vincent Geyskens (°1971, Lier). En dit om twee redenen. Ten eerste hou ik enorm van beeldende kunst die maatschappelijk is, die een positie inneemt ten opzichte van zichzelf, of ten opzichte van maatschappelijke, politieke en/of sociale vraagstukken, en – nog belangrijker – die daar voor uit durft te komen door onbevreesd en onbevooroordeeld de discussie aan te gaan. Ten tweede hou ik zo mogelijk nog meer van de discussiecultuur die zo eigen is aan de hedendaagse kunst, en waardoor ze zich steeds probeert te bevragen en te nuanceren, in een poging om zichzelf en de werkelijkheid beter te begrijpen.
Vincent Geyskens niet.
Vincent Geyskens is een schilder.
En schilderen staat tot nader order nog steeds geboekstaafd als een oeroude praktijk. Een praktijk die — meestal in tegenstelling tot de vele jongere media als video en fotografie — nog altijd solitair beoefend wordt. Niet bepaald de geknipte persoon dus voor een discussie over de hedendaagse debatcultuur en de nieuwe media.
Maar Vincent Geyskens is een schilder. En vanuit de schilderkunst valt hierover blijkbaar wel wat te zeggen. Niet binnen de discussie, maar erover. Zwijgen dus, en lezen. read more »
Vincent Geyskens is een schilder die zich er van bewust is dat de schilderkunst een crisis kent. De schilderkunst bevindt zich in een moeilijke positie. Ze heeft haar functie verloren, schilderkunst was vroeger een medium dat grote historische gebeurtenissen verbeeldde, portretteerde. Maar met de komst van de fotografie en de nieuwe media is de schilderkunst minder belangrijk geworden. We leven in een consumptiemaatschappij en consumeren constant beelden, vooral via de televisie. Geyskens stelt zich de vraag welke impact het construeren van een beeld nog kan hebben binnen zo’n maatschappij. Hij problematiseert de schilderkunst zelf dan ook in zijn beelden, maar ook onze manier van kijken. read more »
Collectiepresentatie: een selectie uit de nieuwe aanwinsten van S.M.A.K., 2005-2011
De collectie is het DNA van S.M.A.K. en weerspiegelt de kernidentiteit van het museum als spil tussen de recente kunstgeschiedenis en actuele ontwikkelingen. Collectiepresentaties worden binnen S.M.A.K. nooit gedacht vanuit chronologische of kunsthistorische principes, wel vanuit de centrale plaats die de kunstenaar en zijn werk innemen.
