door Elke Couchez
“Enjoy if you can, I’m tired”, concludeert de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov over de samenwerking met de curatoren van S.M.A.K., Ikon Gallery (Birmingham), Museau Serralves (Porto) en Galleria Civica (Trento). Uit zijn oeuvre tussen 1980 en 2010 werd voor elk jaar één representatief werk gekozen, die samen de eerste retrospectieve van Solakov in België vormen.
Doorheen de tentoonstelling wordt duidelijk hoe Solakov zich een houding tracht aan te nemen ten opzichte van het communistische verleden van zijn thuisland Bulgarije, maar zich ook afvraagt hoe kunstenaar te zijn en zich tot het instituut van de kunst te verhouden. Een zin op een museummuur verduidelijkt Solakovs visie op de verhouding tussen kunstenaar en maatschappij: “Who knows, maybe in this case, with me as an ammonite, a stuffed duck, as a snowflake, I could establish a more suitable relationship with the society around me”. Dergelijke absurditeiten opereren in het oeuvre van Solakov volgens het mechanisme van ‘dissensus’, wat kan worden geïnterpreteerd als een tactiek waarmee de kunstenaar zijn eigen uitspraken – en die van de curatoren en critici – constant ondermijnt. Door dit spel verwordt elk statement bijna onmiddellijk tot een understatement. Op de museummuren brengt de kunstenaar bijvoorbeeld ironische kanttekeningen aan: “Mistake” of “Some mistakes in the booklet. For the exact title, refer to the wall labels”. Solakov tilt voetnoten op en verheft aanhalingstekens tot kunst. Sprekend in dit verband is ook zijn meest recente werk Folders (2011), een boekenkast met mappen waarin al het gemaakte werk tussen 1980 en 2010 is weergegeven en waarin de kunstenaar onder andere schrijft: “Fuck, I look like an official artist”. Door middel van dergelijke meta-commentaren, plaats Solakov zich telkens buiten zijn eigen artistieke praktijk. In dit spreken en tegenspreken ligt de politieke dimensie van Solakovs kunst. Politiek bewerkstelligt een dissensus over hoe het waarneembare is verdeeld.(1) read more