Eén tegen allen – performance ‘Romeu My Deer’

Het enthousiasme voor de tentoonstelling rond Berlinde De Bruyckere in S.M.A.K. kent nog niet meteen een einde. Zowel vorige zaterdag- als zondagavond kwamen telkens ruim honderd toeschouwers af op de performance door danser Romeu Runa. Runa stond model voor een reeks tekeningen en sculpturen van de kunstenaar waarvan de titel – ‘Romeu My Deer’ – verwijst naar de naam van de danser. Voor de gelijknamige performance wisselden de rollen en inspireerde de danser zich op De Bruyckeres werk. Dankzij Romeu kwamen de beelden van Berlinde tot leven in een beklijvende en akelige voorstelling. Emma Volckaert nam poolshoogte voor ons.

romeo-runa_web
Romeu Runa performt ‘Romeu My Deer’

Nog nooit was ik buiten adem na een performance. Nog nooit vereiste staan en kijken zo’n inspanning.

Na een relatief lange stilte waarbij het honderdkoppige publiek al wat zenuwen begint te vertonen, komt een lijf moeizaam in beweging. Het luid kreunende wezen vertoont sterke gelijkenissen met een verwrongen lichaam uit de zaal ernaast. Ondanks de opgespannen spiermassa, heb ik er weinig vertrouwen in dat de danser op eigen benen en gewei zal kunnen blijven staan. Ik ben enigszins verrast door de ondersteunende functie die het gewei in eerste instantie biedt. Volgens de bekendste internetencyclopedie dient een gewei namelijk “als wapen en om seksuele concurrenten te intimideren”. Ik zie eerder een menselijk lichaam in conflict met zijn wapen. Het steunt erop maar sleurt het ook als een last met zich mee. De geluiden, geproduceerd door de wrijving van gewei en grond, zijn niet veel aangenamer dan die van nagels die over een krijtbord krassen. Ik ben duidelijk niet de enige met een rilling over de rug en een ‘unheimlich’ gevoel.

Pas in tweede instantie voldoet het gewei aan zijn voorgeschreven functie. De danser gooit het rond zich heen en intimideert de massa en mijzelf. Brokstukken vliegen in het rond terwijl het beest zich van ontevreden geschreeuw ontdoet. Geluid en beeld vullen de zaal. Het is een gevecht van een tegen honderd maar er bestaat geen twijfel over wie er aan de winnende hand is. De danser strijdt, het publiek ondergaat. Niet vrijwillig, we kunnen gewoon niet anders. Onverschillig blijven kijken is niet meer aan de orde. De danser heeft ons opgezogen in zijn oncomfortabele wereld.

Het einde brengt me helemaal in de war. Enkel machteloos toekijken hoe het lichaam ten onder gaat is mogelijk. Hoewel, niet helemaal… Het dode lichaam blijft hevig ademhalen. Voor deze vorm van dualiteit heeft de danser zich duidelijk laten inspireren door de schepper van zijn wassen versie. Zo klemt hij ook een fragment van zijn stukgegooide wapen in één hand. Heeft hij spijt van zijn destructieve daad? En waarom staat het verslagen lijf uiteindelijk op en wandelt het weg? Het gevoel van ‘Unheimlichkeit’ maakt plaats voor verwarring.

Ik ben blij dat het stuk voorbij is. Mijn gebrek aan ademhaling begint zijn tol te eisen en ik wil liever niet zoals mijn tegenstander in het midden van de vloer eindigen. Ik vermoed dat het – voor mij – verwarrende einde mij kan ontdoen van ongemakkelijke gevoelens, maar ben ervan overtuigd dat de levende versie van de wassen beelden mij nog even zal achtervolgen.

3 Replies to “Eén tegen allen – performance ‘Romeu My Deer’”

    1. Da’s toevallig. Hier heb ik het net over gehad op dat arende blog. Ken je Wind en zeilen? Mijn muziek ook niet maar een maat van mij vond het vroeger leuk, terwijl ie verder wel een NORMALE muzieksmaak had Heb expres de laatste regel meegekopieerd ..het is hun verdienste: Songtekst: Splitsing “Wind en zeilen” Lange files naar het zuiden Holland plat in de Spaanse zon Geen beweging in te krijgen Spaans benauwd in Spaans beton Ik wil wat doen deze zomer Wat kan ik doen deze zomer Ik moet wat doen deze zomer Wat kan ik doen deze zomer Wat moet ik in het buitenland Onbetaalbaar aangebrand Wat moet ik deze luie lange zomer k Heb geen zin in lekker languit achterover Ik wil wat doen deze zomer Wat kan ik doen deze zomer Ik moet wat doen deze zomer Wat kan ik doen deze zomer refr.: Geef me wind en zeilen Geef me zon en noordzee Waai ik naar een eiland (Over de golven door de branding) Geef me wind en zeilen In een golf verdwijnen Waai ik naar een eiland (Dwars door het wad) Luie, lange, lome zomer Volle stranden, lege stad Dagen languit achterover En wekenland aan t zweten op het hete zand Ik wil wat doen deze zomer Wat kan ik doen deze zomer Ik moet wat doen deze zomer Ik wil wat doen deze zomer refr. Geef me wind en zeilen Geef me zon en noordzee Waai ik naar een eiland (Over de golven door de branding) Geef me wind en zeilen Geef me zon en noordzee Waai ik naar een eiland Tekst en muziek: Peter-Groot-Kormelink/Herman Grimme

  1. Concernant Huysmans, le lien entre l ecrivain et les syoslmibtes est un lieu commun, l auteur faisant reference tout au long de son oeuvre e0 des artistes comme Moreau,Redon ou Rops.Le rapport entre Huysmans et De Bruyckere est, je me repete,dans cette obsession e0 montrer la materialite9 par le biais de corps torture9s. Mais le parallele ne s arrete pas la. Chez Huysmans comme chez De Bruyckere il y a une volonte9 d aller au dela du masculin et du feminin. Des Esseintes, rappellons le, est un personnage quasi hermaphrodite et les sculptures de De Bruyckere semblent asexue9es.Dernier point commun, le theme de l enfermement. Si les corps de De Bruyckere sont enferme9s dans des cages en verre, le desir de claustration habite egalement Des Esseintes, reclus dans son refuge de Fontenay-aux-Roses ainsi que Jacques Marles dans En rade . Huysmans, lui-meme, interesse9 par l oblature finira par faire une retraite au monaste8re d Igny en juillet 1892 voila,voila sinon comment e7a va?

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *