TRACK | Benjamin Verdonck | Menselijke proporties

door Teun De Voeght

Visueel is Vogelenzangpark 17bis misschien wel één van de aantrekkelijkste en meest tot de verbeelding sprekende werken van TRACK. Een vijftal meter boven de grond bouwde Benjamin Verdonck rond de stam van een rode beukenboom in het Vogelenzangpark een schaalmodel van de sociale woning met het nummer 17 iets verderop. Het aantal ramen, de kleur van de bakstenen, de dorpelstenen en zelfs de glasgordijnen, alles is een identieke kopie van het originele huis, alleen maar half zo groot.

Het gaat hier volgens Verdonck niet zozeer om een boomhuis: “17bis is een kleine reflectie van 17. Het is niet de jongensdroom die ik vroeger had van de ideale boomhut. Het huis stond hier eerst beneden op de grond en die boom is er doorgegroeid.” De natuur lijkt zich niet veel aan te trekken van de menselijke bouwsels en gaat gewoon haar gang, of de mens dat nu wil of niet.
Verdonck liet zich voor dit werk inspireren door de film The Incredible Shrinking Man (1957) en vraagt zich af wat er zou gebeuren als we maar half zo groot waren. Onze relatie met de natuur zou helemaal veranderen. Planten en dieren zouden mythologische proporties aannemen en we zouden een veel kleinere ecologische voetafdruk hebben.

Vroeger bewoonde Benjamin Verdonck zijn constructies. Zo nestelde hij bijvoorbeeld met hirondelle/dooi vogeltje/the great swallow (2004) zeven dagen lang in een zwaluwnest op 32 meter hoogte in Brussel en later ook in Birmingham en Rotterdam. Die bewoning laat hij nu meer en meer achterwege, net omwille van het verhaal. Hij onderzoekt verder wat theatraliteit kan betekenen in de openbare ruimte. Vogelenzangpark 17bis is te klein om te bewonen. Het werk moet nu zelf spreken en zelf de verbeelding prikkelen van de toeschouwer.

17bis is onbewoond, 17 niet. Aan de voordeur kleeft een klein roze papiertje met in keurige drukletters “Kloppen A.U.B.”. Benieuwd wie er uit het originele huis op mensenmaat tevoorschijn komt. Een beetje angstig en beschaamd doet Nadine in haar nachtjurk de deur half voor mij open. Het kunstwerk komt tot leven. Nee, meneer Verdonck heeft ze niet ontmoet, “maar mijn bel is kapot. Ik denk dat het daarom is dat ik hem nog niet gezien heb. Waarschijnlijk is hij hier geweest vóór de werken begonnen.” Vanuit haar deur kijkt ze op de zijgevel van de replica. De voorkant heeft ze nog niet gezien. “Ik ben 68 en al een hele tijd ziek. Ik ben nog niet naar buiten geweest.” Wel heeft Nadine de afgelopen weken met toenemende verbazing gekeken naar de opbouw van Vogelenzangpark 17bis. “Die mannen waren heel erg secuur. Ze zijn hier alles komen opmeten. Tot de lijsten van de ramen toe.” Of ze het leuk vindt dat haar huisje nu een kunstwerk geworden is? “Ja, het is wel erg mooi gedaan. Maar alleen jammer dat de mensen naar hier komen om naar het kunstwerk te kijken en niet naar het originele huisje.” Ik bedank Nadine voor het korte gesprek, geef haar mijn TRACK-bezoekersgids en laat haar, vertederd kijkend naar de foto van haar huisje, achter.

Meer info op www.track.be

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *