Johan Grimonprez | Hitchcock didn’t have a belly button

Interview Karen Black door Johan Grimonprez

Tijdens de productie van zijn film Double Take (2009) raakte kunstenaar en filmmaker Johan Grimonprez gefascineerd door het gerucht dat Hitchcock geen navel (‘belly button’) zou hebben. Dit verhaaltje initieerde als het ware de plot van de film, namelijk dat er geen originele Hitchcock zou bestaan, maar wel een kloon en misschien vele dubbelgangers, van wie Ron Burrage, de hoofdrolspeler in Double Take, slechts één is. In augustus 2008 gaf Karen Black, één van Hitchcocks bekende actrices uit zijn laatste film Family Plot (1976), in een interview met Grimonprez haar smakelijk vertelde versie van deze anekdote. (Hitchcock didn’t have a belly button, Karen Black interview with Johan Grimonprez, 2008).

De tentoonstelling Johan Grimonprez | It’s a Poor Sort of Memory that Only Works Backwards: On Zapping, Close Encounters and the Commercial Break loopt van 15.10.2011 tot 29.01.2012 in S.M.A.K.

Poëtische en mentale cartografie van Lois Weinberger en Ante Timmermans

door Elke Couchez

Een thematische rode draad in de collectiepresentatie Tomorrow Is The Question is het spanningsveld  tussen natuur en cultuur. Natuur en cultuur worden er niet voorgesteld als hiërarchisch tegengesteld. Integendeel. In twee grote tekeningen die tegenover elkaar staan opgesteld bijvoorbeeld, brengen Lois Weinberger en Ante Timmermans eerder de raakpunten en mogelijkheden van de geordende en organische ruimte in kaart.

In Untitled (2006) herleidt Ante Timmermans de stad tot een lineair agglomeraat. De dunne lijnen ontwikkelen zich koortsachtig op het vel om vervolgens koppig tegen de vleug in te gaan. Ze reproduceren zich tot er een oncontroleerbaar kluwen ontstaat, een duizelingwekkende constructie van lijnen. Dit is een stad zonder vluchtpunten, een stad zonder rust voor het oog. Door de lijnen niet samen te ballen in een centraal punt, miskent Timmermans de kijker het plezier van het overzicht. Untitled is niet vatbaar in een oogopslag. De kijker – die in het perspectivische systeem de wereld als een maakbaar en manipuleerbaar gegeven overschouwt – wordt hier alle autoriteit ontnomen. Continue reading “Poëtische en mentale cartografie van Lois Weinberger en Ante Timmermans”

Jorge Macchi | Toevalsmuziek

Jorge Macchi’s vermogen om agressie om te buigen in poëzie – maar met een behoorlijk scherpe rand – werkt nergens zo wonderlijk als in een reeks composities met toevalsmuziek. In de video Caja de música (Music Box, 2004) kijkt de camera uit over drie rijbanen van een snelweg. Elke wagen die in beeld verschijnt, wordt begeleid door een noot, zodat het ritme van de wagens een melodie improviseert. Op een gelijkaardige manier puurt Macchi in 12 Short Songs (2009) muziek uit de onheilstijdingen van krantentitels. Sloganeske titels over de economische en andere crises werden in kartonnen stroken geperforeerd die vervolgens door een muziekdoosje worden gedraaid. Zo ontstaat een melodie op basis van lettertekens. Het is opnieuw een volledig willekeurige manier van componeren, maar tegelijk is het ook een romantische daad van verzet: hoe erg de wereld er ook aan toe is, en hoe cynisch de media dit ook uitbuiten, Macchi maakt er muziek van. Continue reading “Jorge Macchi | Toevalsmuziek”

Uitgelicht | ‘The Spielmacher’ van Vincent Geyskens

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld

door Maya Lafere
 

Vincent Geyskens is een schilder die zich er van bewust is dat de schilderkunst een crisis kent. De schilderkunst bevindt zich in een moeilijke positie. Ze heeft haar functie verloren, schilderkunst was vroeger een medium dat grote historische gebeurtenissen verbeeldde, portretteerde. Maar met de komst van de fotografie en de nieuwe media is de schilderkunst minder belangrijk geworden. We leven in een consumptiemaatschappij en consumeren constant beelden, vooral via de televisie. Geyskens stelt zich de vraag welke  impact het construeren van een beeld nog kan hebben binnen zo’n maatschappij. Hij problematiseert de schilderkunst zelf dan ook in zijn beelden, maar ook onze manier van kijken. Continue reading “Uitgelicht | ‘The Spielmacher’ van Vincent Geyskens”