TRACK | Bart Lodewijks | Sporen tussen huizen

TRACK wordt een unieke kunstervaring in de stad Gent. Bart Lodewijks is één van 35 internationale kunstenaars die werden uitgenodigd om nieuw werk te creëren.

door Bob Vanden Broeck

Ik ontmoet de Nederlandse kunstenaar Bart Lodewijks op zijn nieuwe werkterrein aan de Zonder-Naamstraat in Gent. De zandbak heeft de vorm van een vierkant waarvan elke zijde wordt afgebakend door dikke zware balken. Over de lengte van die balken is een dunne witte krijtlijn getrokken. Het was het symbolische beginpunt van Lodewijks voorbereiding aan TRACK. In dit vierkant kan je zand verleggen, de zandbak zal er in zijn geheel niet anders uitzien. Iets gelijkaardig denkt Lodewijks ook over zijn werk. Zijn krijttekeningen zijn bijna nooit blijvend en gedoemd om bij een stevige regenbui van de gevels te sijpelen en voor altijd te verdwijnen. Was het dan allemaal een maat voor niets? Natuurlijk niet. Sporen zijn er altijd: in foto’s, in verhalen en soms nog op de huizen zelf. Als een zacht verzet. Want een blijvend karakter, daar is het Lodewijks niet om te doen.

Lodewijks’ krijttekeningen leven eigenlijk zonder publiek. Hij wil niet echt dat zijn ingrepen als ingreep worden herkend, dan wel dat de mensen en hun buurt versmelten met zijn werk, alsof het er altijd is geweest. Continue reading “TRACK | Bart Lodewijks | Sporen tussen huizen”

Nedko Solakov | Absurditeit als politieke strategie

door Elke Couchez

“Enjoy if you can, I’m tired”, concludeert de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov over de samenwerking met de curatoren van S.M.A.K., Ikon Gallery (Birmingham), Museau Serralves (Porto) en Galleria Civica (Trento). Uit zijn oeuvre tussen 1980 en 2010 werd voor elk jaar één representatief werk gekozen, die samen de eerste retrospectieve van Solakov in België vormen.

Doorheen de tentoonstelling wordt duidelijk hoe Solakov zich een houding tracht aan te nemen ten opzichte van het communistische verleden van zijn thuisland Bulgarije, maar zich ook afvraagt hoe kunstenaar te zijn en zich tot het instituut van de kunst te verhouden. Een zin op een museummuur verduidelijkt Solakovs visie op de verhouding tussen kunstenaar en maatschappij: “Who knows, maybe in this case, with me as an ammonite, a stuffed duck, as a snowflake, I could establish a more suitable relationship with the society around me”. Dergelijke absurditeiten opereren in het oeuvre van Solakov volgens het mechanisme van ‘dissensus’, wat kan worden geïnterpreteerd als een tactiek waarmee de kunstenaar zijn eigen uitspraken – en die van de curatoren en critici – constant ondermijnt. Door dit spel verwordt elk statement bijna onmiddellijk tot een understatement. Op de museummuren brengt de kunstenaar bijvoorbeeld ironische kanttekeningen aan: “Mistake” of “Some mistakes in the booklet. For the exact title, refer to the wall labels”. Solakov tilt voetnoten op en verheft aanhalingstekens tot kunst. Sprekend in dit verband is ook zijn meest recente werk Folders (2011), een boekenkast met mappen waarin al het gemaakte werk tussen 1980 en 2010 is weergegeven en waarin de kunstenaar onder andere schrijft: “Fuck, I look like an official artist”. Door middel van dergelijke meta-commentaren, plaats Solakov zich telkens buiten zijn eigen artistieke praktijk. In dit spreken en tegenspreken ligt de politieke dimensie van Solakovs kunst. Politiek bewerkstelligt een dissensus over hoe het waarneembare is verdeeld.(1) Continue reading “Nedko Solakov | Absurditeit als politieke strategie”

Chambres d’Amis | Mario Merz

door Carmen Van Cauwenbergh

In het kader van TRACK bundelt S.M.A.K. in een collectiepresentatie enkele werken die gerealiseerd werden tijdens de stadstentoonstelling ‘Chambres d’Amis’ in 1986. ‘Chambres d’Amis’ schreef geschiedenis door uit de muren van het museum te breken en 51 hedendaagse kunstwerken tot in de privé-woningen van de Gentse binnenstad te brengen.

Mario Merz
°1925, Milaan – 2003, Turijn (Italië)

Mario Merz is één van de grondleggers van de arte povera. Deze beweging die halfweg jaren 60 van vorige eeuw ontstond, kan gezien worden als een reactie op de consumptiemaatschappij en gaat op zoek naar een anti-elitaire schoonheid. Voor zijn werken, die een zoektocht zijn naar de wetmatigheden van de natuur, maakt Merz gebruik van natuurlijke en industriële materialen: leisteen, bijenwas, jute, glas, keramiek, neonlicht. Continue reading “Chambres d’Amis | Mario Merz”