ENSEMBLEMATIC | ‘Panem et circenses I’ van Wim Delvoye

In de tentoonstelling ENSEMBLEMATIC presenteert S.M.A.K. enkele van de opvallendste ensembles uit zijn collectie.

door Björn Scherlippens

Wim Delvoye bekleedt schoppen en strijkplanken met heraldische motieven, tatoeëert varkens met Harley Davidson-logo’s, beschildert butagasflessen met Delfts blauwe windmolens… en stelt deze artefacten tentoon op prestigieuze kunstmanifestaties. Hij zit niet om een controverse of een dubbelzinnigheid verlegen en combineert met zichtbaar plezier – maar tegelijk met grote ernst en finesse in de uitvoering – voorwerpen, materialen en motieven die elkaar afstoten. Hij koppelt wringende werelden van hoge en lage cultuur, van kitsch en kunst en van goede smaak en wansmaak. Hij wil de grenzen tussen deze werelden in een (kunst)voorwerp opheffen en zo het in onze ervaring vastgeroeste ding laten verdwijnen. ‘Ik vecht tegen het object, ik wil het ridiculiseren… het ontkleden’, zegt hij strijdlustig.

In zijn reeks Voetbalgoals uit 1990, waartoe Panem et circenses I behoort, is aan deze vernietigingsdrang heel ‘voelbaar’ gestalte gegeven. De doelen zijn, op hun stalen raamwerk na, geheel in glas-in-loodramen uitgevoerd. Continue reading “ENSEMBLEMATIC | ‘Panem et circenses I’ van Wim Delvoye”

TRACK | The location is the message

TRACK, Manifesta 9 en Beaufort04: the location is the message

door Joris D’hooghe (tekst uit rekto:verso, tijdschrift voor cultuur en kritiek)

Met TRACK in Gent, Manifesta 9 in Limburg en Beaufort04 aan de kust trekt de kunst in de zomer van 2012 de wereld in. Een goedkoop poëtisch beeld dat je letterlijk mag nemen, want nooit eerder legde kunst zo nadrukkelijk beslag op de Belgische openbare ruimte. Wat kan kunst in situnog betekenen na meer dan dertig jaar experimenteren?

‘In een kerker waar in de middeleeuwen slachtoffers werden gemarteld, en waar Poolse en Russische gevangenen werden neergeschoten door de Gestapo, ensceneerde de West-Duitse kunstenares Rebecca Horn een installatie die het bewustzijn van deze stad dooreenschudde.’

In de geschiedenis van de tentoonstelling in de publieke ruimte neemt het tienjaarlijkse Duitse Skulptur Projekte Münster een prominente plaats in. Toen kunstcriticus Michael Brenson in 1987 Rebecca Horns deelname aan de tweede editie typeerde met bovenstaand citaat, vatte hij de algemeen geldende essentie samen die aan dit type van tentoonstelling ten grondslag ligt: creatie en onderhoud van een historisch geheugen. Continue reading “TRACK | The location is the message”

Tazu Rous | Een nacht in Hotel Gent

door Elke Couchez

Het is de warmste nacht van het jaar, de kamer kookt en rechtop in bed zittend, staar ik naar de klok. In deze kamer boven de wereld heb ik me een dubbele tijd meester gemaakt: een digitale (op het nachttafeltje staat een kleine wekkerradio, een ironisch zicht) en een eeuwige (de rijzige klok). Hoeveel tijd ik ook bezit, ik bevind me hier in een staat van tijdloosheid. De stad vergetend waarin ik mijn leven tracht vorm te geven, voel ik me ongenaakbaar. Toch is mijn verblijf in de klokkamer van Tazu Rous ontegensprekelijk een van de meest verwarrende kijkervaringen ooit. Hoe langer ik hier zit en ik me deze perfect afgewerkte kamer eigen maak, hoe meer ik de voorbijgangers daar beneden onteigen. De zes daklozen, wiens gedempt gelach de hele nacht in de kamer hoorbaar is, beroven me van mijn slaap, maar ik beroof hen van de vrijheid van het zien. In deze witte kubus heb ik het vrije zicht enerzijds tot een persoonlijk voorrecht verheven, maar anderzijds heb ik de neiging dit perspectief wereldkundig te maken op internet, voor wie het maar zien wil.

Zijn imposante bouwsel getuigt niet enkel van een steeds problematischer wordende scheiding tussen publiek en privaat, Tazu Rous pakt daarenboven het publieke goed in in een huiselijke setting. Continue reading “Tazu Rous | Een nacht in Hotel Gent”