Uitgelicht | ENSEMBLEMATIC ‘Untitled (Four small animals)’ van Bruce Nauman

Met Ensemblematic, de collectiepresentatie die sinds midden september in S.M.A.K. loopt, willen we meer registers opentrekken. De opstelling zoals ze nu in het museum te zien is, toont natuurlijk slechts énkele highlights uit onze collectie. Daarom zal Ensemblematic vanaf begin februari tot eind maart geleidelijk aan worden gewijzigd. Het ensemble van Bruce Nauman bijvoorbeeld zal worden vervangen door een presentatie met werk van Berlinde De Bruyckere. Wil je de collectiestukken van Nauman nog komen bewonderen? Kom dan voor 10 februari S.M.A.K. bezoeken, want daarna worden de werken van Nauman voor onbepaalde tijd opnieuw naar het museumdépôt verhuisd.

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld

door Inge Braeckman

Geen werk van Bruce Nauman zonder kritiek op de mens en diens toestanden. Deze belangrijke pionier van de conceptkunst houdt in 1965 op met schilderen om vanaf dan zijn eerste objecten te maken: T-vormen in glasvezel die met lichaamsbewegingen worden geassocieerd. Zijn werk bestaat voornamelijk uit lichaamskunst, sculpturen, fotografie, film, hologrammen, neonwerken en video-installaties. Zo maakte hij in de jaren 1960 afgietsels van zijn lichaam, of maakte hij video-opnamen van zijn atelier waarbij hij de ruimte verkende door langs de wanden van die ruimte te lopen of door tegen een van de hoeken van die ruimte te vallen. Vooral in zijn neonwerken is taal van belang. Maar over het algemeen spelen communicatie en de inherent ermee verbonden problemen een cruciale rol in zijn hele werk. De nadruk ligt vooral op de betekenissen van de frustratie, van misleiding, van het zinloze en van het absurde. Het zijn de verborgen drijfveren van het menselijke bestaan die hij vertaalt aan de hand van een verontrustende en vaak zeer directe beeldspraak. Daarbij schuwt hij de provocatie niet.

Met Untitled (Four small animals) creëert hij door middel van schrale materialen een sculptuur die eerder uit elkaar gerukt lijkt te zijn dan consistent. De vier gelijkaardige ‘opgezette’ en vervormde wezens zitten ‘gevangen’ in een carrousel en geven uiting aan de materiële banaliteit.

‘Untitled (Four small animals)’ (1989) van Bruce Nauman is momenteel te zien in de tentoonstelling ENSEMBLEMATIC, tot 02.06.2013 in S.M.A.K.

JOACHIM KOESTER – I Myself Am Only A Receiving Apparatus

Een uitgebreide monografie waarin ook het recentste werk van Joachim Koester aan bod komt, is in de maak en zal pas verschijnen na de intrigerende tentoonstelling ‘MAYBE ONE MUST BEGIN WITH SOME PARTICULAR PLACES’, die nog tot 10 maart in S.M.A.K. loopt. Het boek wordt een coproductie tussen S.M.A.K. (B), MIT List Visual Arts Center (VS) en Kunsthal Charlottenborg (DK). Om je wegwijs te maken in de tentoonstelling en ook duiding te bieden bij de getoonde werken, vind je bij de ingang van de tentoonstelling onze gratis bezoekersgids. Claudine Hellweg bespreekt hier voor jullie alvast de Koester-publicatie ‘I MYSELF AM ONLY A RECEIVING APPARATUS’ uit 2010, die in onze S.M.A.K.-bookshop te koop is.

Joachim Koester – much communication in a motion

I MYSELF AM ONLY A RECEIVING APPARATUS is de intrigerende titel van een werk dat Joachim Koester in 2010 maakte voor zijn solotentoonstelling in Kestnergesellschaft in Hannover.  Het is ook de titel van de tentoonstelling èn van een publicatie die naar aanleiding daarvan is uitgegeven over Koesters oeuvre. De publicatie bestaat uit twee boekjes: het eerste boek is klein en handzaam en volledig zwart op geel gedrukt. Het tweede boek is bijna dubbel zo groot, maar alleen een even grote gele bladspiegel als in het eerste boekje is in zwart bedrukt.

MAYBE ONE MUST BEGIN WITH SOME PARTICULAR PLACES is de intrigerende titel van een recent werk van Joachim Koester. Ook deze titel benoemt zowel een werk als een tentoonstelling, nl. zijn huidige overzichtstentoonstelling in S.M.A.K. Het werk met deze titel is een 16mm film waarin een man op leeftijd met ontblote torso een serie wonderlijke bewegingen uitvoert. Zijn het bezwerende, helende of rituele bewegingen die hier worden uitgevoerd? Of is het een moderne dans? Waarom is de uitvoerder een oudere man? Waarom verdwijnt hij af en toe uit beeld zonder dat de camera volgt? Maar vooral: op welke uitzonderlijke plek speelt zich dit af? Of speelt dat geen rol, zoals ook de titel van het werk stelt dat je een werk misschien moet beginnen met een bijzondere plek…

Continue reading “JOACHIM KOESTER – I Myself Am Only A Receiving Apparatus”

Uitgelicht | ENSEMBLEMATIC ‘Trio’ van Thomas Schütte

S.M.A.K. wenst u voor 2013 hartverwarmende contacten, gezonde relativering en gevoel voor ironie.

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld

door Inge Braeckman

Thomas Schütte celebreert de mythe van de kunst en van de kunstenaar niet; integendeel, hij creëert een mythologisch getint universum dat als een ‘levende dode’ in de kunst(wereld) rondloopt. Daarbij schuwt hij de ironie en de relativering niet. Zo creëerde hij in 2007 een reeks modellen van een vakantiewoning voor terroristen (Ferienhaus für Terroristen). Zowel in zijn architectuurmodellen – die niet alleen als beelden in een museum of in een tentoonstellingsruimte worden geplaatst, maar die zich ook als gedachtemodel onttrekken aan de besloten wereld van de kunst – als in zijn sculpturen tout court drukt hij het verlangen naar communicatie, of juist het pijnlijke gebrek daaraan, uit.

In Trio zijn dan ook drie afzonderlijke figuren – die een geheel vormen, hoewel ze met hun rug naar elkaar staan en elkaar dus niet kunnen zien – met elkaar verbonden. Gehuld in lappen stof, met een getormenteerde blik en geprononceerde gelaatstrekken lijken het tragikomische (let bijvoorbeeld op het potlood dat als wapen fungeert) personages die zich in de onmogelijkheid bevinden om tot de strijd over te gaan, ook al dragen ze hun wapens bij zich. Ze zijn broos en bestaan uit hout, plexiglas, touw, was, metaal, papieren kleefband en verf. Continue reading “Uitgelicht | ENSEMBLEMATIC ‘Trio’ van Thomas Schütte”