‘Kronieken van een opening in S.M.A.K’ | Over paardenstaarten en zeegolven

S.M.A.K.-medewerker Leen ontvangt dagelijks de museumbezoekers en houdt een dagboek bij. Deze keer pende ze haar impressies neer van de opening in S.M.A.K. vorige week vrijdag

door Leen Goossens, juni 2014, Over paardenstaarten en zeegolven

Er staat een man te dansen op een glanzende witte sokkel van 25 cm breedte en minstens 120 cm boven de beenharde cafévloer.  Geen prille, jonge vriend van het museum (die staan allemaal voor de cocktailbar hun jetons te tellen) maar een stevige vijftiger. Er galmt iets van Triggerfinger door de boxen naast hem en ik zie het door zijn zenuwstelsel terug naar buiten komen. Groovy, zoals dat heet? Op de grond ligt een roerstaafje op een bedje van sigarettenpeuken te knuffelen met een gebroken Vedett (waarschijnlijk die volle 120cm naar beneden gedonderd, de sukkel). De maan staat hoog, en alle deuren wagenwijd open, maar het is midzomers warm in het museum. De inkomhal ziet zwart van toevallige voorbijgangers die op het geur van hedendaagse kunst afkomen, sympathisanten, vrienden van het museum, vrienden van de kunstenaar en vrienden van àlle (nieuwe) tentoonstellingen hier vandaag in de aanbieding. Een smeltkroes aan namen, van aimabel Nederland met de tenen in Curaçao naar Cuba langs Duitsland terug naar eigen frisse, jonge groene bodem.

Een dame komt op een stel bijzonder fraaie kuiten in een jeansbroek met slangenprint ritmisch op me afgewandeld. Haar heupen zwiepen ver over hun middelpunt heen en weer als concentrische cirkels die rondjes draaien en de realiteit doen vervagen. Haar oogleden trillen onder het gewicht van driedubbel gelaagde mascarawimpers als spinnenpoten zo lang. Hallo, zegt ze en zwiept haar glanzende paardenstaart uit haar hals. Ze wil me iets vragen, zoveel is duidelijk.  Ze wil een gunst, wisselgeld, een nier … of gratis jetons? Ik wacht nieuwsgierig op wat volgt. Maar dan begint ze te gillen en breekt mijn trommelvlies en zijn mijn oren stuk. Achter mij staat blijkbaar een andere bevallige jonkvrouw die van het verschieten  haar handtas laat vallen, pats op de plakkerige grond vol Vedett en knuffelige roerstaafjes. Ik dénk dat ze elkaar kennen – al kan de instant-tinnitus  op een achtergrond van ruisende zeegolven in mijn geïmplodeerde hoofd misschien voor verwarring zorgen.  Beide meisjes dansen als jonge springbokken tegen elkaar aan en zwiepen hun paardenstaart vrolijk in de ronde.

Dit soort frivoliteit, op asgrijze pumps onder een dikke gulp geactualiseerde Bade/Coming People/Wilfredo Prieto/S.M.A.K.-saus. Héérlijk! Hier kan geen voetbal trappende rondedans  aan tippen, this is where you should be. Vooral op onze openingsavonden maar vandaag is ook helemaal goed! See you here?