Verboden boven de 18 | Verboden ruimtes

Nog tot komende zondag 22 februari presenteert S.M.A.K. voor de 10de maal het bijzondere reizende tentoonstellingsproject ‘Verboden boven de 18’. Enkel kinderen en jongeren tussen 5 en 18 jaar worden toegelaten. Volwassenen niet! De jonge kijkers kunnen er een of meerdere kunstwerken uitkiezen en eventueel zelfs kopen zonder invloed van volwassenen. Komen ook jij, je kinderen of kleinkinderen (onder 19) een eigenzinnige kunstcollectie starten?

verboden boven 18
(c) Peter Aerts

Cleo Thomas ontving deze week heel wat jonge bezoekers en schreef haar impressie neer.

“Is het een fijne plek?”, vraag ik. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes, perst zijn lippen samen en glijdt met zijn blik langs het groene landschap. “Nee…”, zegt hij bedenkelijk. “Het is zo donker. Je kunt het niet goed zien. Ik zou bang zijn om in het water te vallen en dan ga ik dood. Dat is niet fijn. Maar ik hou van groen en daarom kies ik dit kunstwerk toch uit. Ik vind het ook leuk dat het een neppe plek is, een plek die niet bestaat. Ik zal er nooit kunnen komen. Dat maakt het spannend.” “Hoe zou je dit werk noemen?”, vraag ik. “Groenzee”.

Ik praat met een jonge kunstverzamelaar in de tentoonstelling ‘Verboden boven de 18’. Er hangen 60 litho’s die door 30 kunstenaars uit alle hoeken van de wereld speciaal voor een jong publiek werden gecreëerd. Op kinderhoogte. Allemaal verschillende kleuren en Continue reading “Verboden boven de 18 | Verboden ruimtes”

Berlinde De Bruyckere | Special Guest Marjan Doom leidt rond

Komende zondag sluit de tentoonstelling ‘Berlinde De Bruyckere | Sculptures & Drawings 2000-2014’ onherroepelijk haar deuren. Meer dan 75 000 bezoekers kwamen de imposante presentatie bekijken. Wie ze miste en deze week nog even tijd vindt, moet zeker naar S.M.A.K. Hier alvast een opwarmer met ‘inside information’ die Marjan Doom, wetenschappelijk onderzoekster uit de directe entourage van de kunstenaar, enkele zondagen geleden aan een select publiek toevertrouwde.

door Carmen Van Cauwenbergh

2011-2012, The Wound II_web
Massieve paardenhalsters omhullen een fragiele wonde (c) Dirk Pauwels

Toen ik op zondag 8 februari voor de rondleiding met Marjan Doom in S.M.A.K. aankwam, dacht ik even dat ik mij van plaats had vergist. Ik zag een slang mensen tot net voor de ingang. Het is een tijd geleden dat het zo lang aanschuiven was om er een tentoonstelling te bezoeken. Berlinde De Bruyckere weet veel mensen te beroeren en dat is terecht, ook al vond ik het, toen ik de eerste zaal binnenstapte, meteen jammer dat ik niet de luxe had om mij alleen tussen haar beelden te begeven. Dat was dan ook de eerste tip van Marjan: “Kom zeker nog eens terug op een rustig moment, de ervaring zal helemaal anders zijn”.

Marjan Doom, dierenarts en conservator van het museum morfologie van de universiteit Gent werkt nauw samen met Berlinde en wou vanuit die samenwerking haar licht werpen op de kunstwerken. Ik vrees altijd een beetje voor de anekdotiek bij dit soort rondleidingen, maar daar was Marjan zelf voor op haar hoede: “Wie smeuïge of bloederige verhalen verwacht, Continue reading “Berlinde De Bruyckere | Special Guest Marjan Doom leidt rond”

Presentie en presentatie (3) – Wat de waarheid ons zegt, zonder het lawaai van woorden

In dit derde deel van deze blogbijdrage belicht Martin Desloovere vanuit theatraal oogpunt opnieuw een sculptuur uit de S.M.A.K.-tentoonstelling rond Berlinde De Bruyckere: ‘J.L.’ (2005-‘06). Zowel de dramatiek van de sculptuur zelf, als die van de manier waarop het werk in de ruimte is opgesteld, worden scherper belicht. Het sluitstuk van een boeiende trilogie.

J.L.-dirk-pauwels_web
J.L. (2005-’06) (c) Dirk Pauwels

Ook de sculptuur ‘J.L.’ verkeert in een dualiteit die vergelijkbaar is met die van de sculptuur ‘Hanne’. De trapjes opstijgend en binnenstappend in de kabinetten van de bovenverdieping van het museum, zien we ons plots geconfronteerd met een beroerend beeld in de verte. Het is met één spot in de ruimte geïsoleerd en dit op een behoorlijk duistere plek. Een mens zit er te balanceren bovenop een ‘sokkel’ die bestaat uit twee op elkaar gestapelde en aan elkaar bevestigde houten zitkrukken. In zichzelf gerold, met sterk gekromde rug, helemaal binnenwaarts gekeerd, opzij beschermd door zeer dunne, krachteloos lijkende benen, de knieën helemaal tot op schouderhoogte opgetrokken. De huid van het personage is vaal van kleur, met hier en daar rood en blauw van bloed en aderen, kleuren die de laatste jaren steeds verfijnder ‘onderhuids’ door De Bruyckere worden aangebracht.

Ook deze figuur roept, naar mijn gevoel, in zijn eerste verschijning vooral breekbaarheid, ziekelijkheid en in zichzelf wegvluchtende angst op. Maar het spotlicht is ook hier zacht en warm – én – onthult dat Continue reading “Presentie en presentatie (3) – Wat de waarheid ons zegt, zonder het lawaai van woorden”