De Kronieken van een Museum | In donkergrijs verdriet

S.M.A.K.-medewerker Leen ontvangt dagelijks de museumbezoekers en houdt een dagboek bij. Deze keer pende ze haar impressies neer na het overlijden van Jan Hoet en de impact dat zijn heengaan had op de vele bezoekers.

door Leen Goossens, dinsdag 4 maart 2014, in donkergrijs verdriet

Voetjes schuifelen alsof het een trage volksdans is, over de donkere tegels van de museumvloer. Armen gezapig onder de oksels geplooid. Lichaamsgewicht dat sporadisch van links naar rechts herverdeeld wordt. Er is geen haast, er is alleen maar tijd. En veel geduld. Als water dat naar de zee vloeit, of euro’s naar de staatskas… ze komen er uiteindelijk allemaal. Een man met woestijnzand bruine Hercule Poirot-mantel  zit aan de kleine tafel van inox en draagt geluidloos zijn geschreven tekstje voor aan zichzelf (het is precies een hele boterham). De dames en heren netjes in de rij achter hem (ze zijn al met twintig, schat ik), geven geen zucht. Tijd zat. Voor de doden moet niet gehaast worden. De man staat op, neemt een gedenkprentje en knikt naar de grote foto op de tweede tafel. De slippen van zijn jas volgen hem gedwee het museum uit, een bezoek hoeft nu even niet.

JanHoet_blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De hele dag door, al vier dagen op rij is het aanschuiven, al worden de kassa’s dit keer volledig links gelaten. Iedereen komt iets persoonlijks in zijn oor fluisteren, een laatste anekdote het papier toevertrouwen, een stukje rijmen-en-dichten of gewoon een eerlijke, warme wens voor de familie neerpennen. Een blijk van medeleven, elke keer een extra drupje donkergrijs verdriet dat bijdraagt aan de donderwolk boven ons gedeukte kunstminnend, mensenminnend, S.M.A.K.-minnend en  bovenal Jan-minnend hart.

Goé, meiske! Ik hoor het ‘m zo zeggen wanneer ik met een bonzend hart en een ongetwijfeld knalrode kop terug neerzijg in mij ‘Van Severen- stoel’ achter de balie. Ik heb net een man, de leeftijd van mijn vader, aan de deur gezet. Hij liep rond met twee vellen van het rouwregister onder zijn arm, en wapperde een derde in mijn gezicht – waarop Mr G. Belcanto zo blijkt, in sierlijke hanenpoten iets had neergepend. Of hij dit hier aan de balie kon aankopen, vraagt de man. Met een nog nét aanvaardbare/klantvriendelijke sneer mijnentwege, legt hij verschrikt de pagina’s terug neer… een kopietje, misschien? Had ik naar mijn innerlijke zwartgelakte duiveltje geluisterd, ik had ‘m toen macramé-gewijs samen geplooid en in de vijver tussen de (gemene!) ganzen gegooid, met twee verse Aernoudt-broden in zijn broek gestouwd. Gelukkig heb ik een goede opvoeding genoten (en heb ik voor ganzendrek te mooie schoenen aan)  en geraakt de man er zodoende met de schrik vanaf. Hij staat op een wip terug buiten met een kop nog roder dan de mijne. Goed zo, meiske, kwebbelt er één in mijn hoofd.

Den Hoet zou trots zijn, ik ben er zeker van.

 

Uitgelicht | ‘Magdalena’ van Marlene Dumas

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld.

Met ‘RE: Painted’ wordt de benedenverdieping van S.M.A.K. gewijd aan de schilderkunst uit de collectie. Het schilderij ‘Magdalena’ (1995) van Marlene Dumas, te zien in de eerste zaal van de tentoonstelling, is één van de highlights uit de collectie.

door Inge Van Reeth

Marlene Dumas

‘Magdalena (Out of eggs, out of business)’ maakt deel uit van een reeks Magdalena’s. De Magdalena’s op de grote doeken zijn verzonnen wezens, gecreëerd op basis van een hele reeks reproducties, variërend van middeleeuwse devotionele afbeeldingen tot foto’s van hedendaagse supermodellen. Dumas noemt haar Magdalena’s de ‘onwettige dochters van Sandro Botticelli en Naomi Campbell, van Barnett Newman en Heidi’. Ze doemen op in het halfduister, staan in een irreëel, gedempt licht dat ontstaat door Continue reading “Uitgelicht | ‘Magdalena’ van Marlene Dumas”

Richard Jackson | Handleiding voor ‘The Maid’s Room’

door S.M.A.K.

Richard Jackson_Manual
Richard Jackson, Manual of Instructions for “The Maid’s Room”, 2007 | Foto: Lucie Smets

Richard Jacksons kamergrote installatie ‘The Maid’s Room’ (2006-07) is een interpretatie van Marcel Duchamps ‘Étant donnés’ (1946-1966), zijn laatste, driedimensionale assemblage met een neerliggende naakte vrouw met gespreide benen. De versie van Jackson toont een Franse dienstmeid in dezelfde positie, maar met een verf-sproeiende stofzuiger in de hand. En in plaats van door de spleten in de deur, zoals in het origineel, gluur je naar het tafereel door een raam op een kier. Duchamp bundelde in een ringmap Continue reading “Richard Jackson | Handleiding voor ‘The Maid’s Room’”

Interview met de curatoren van ‘RE: Painted’

door S.M.A.K. en The Stargazer TV

‘RE: Painted’ is gewijd aan schilderkunst uit de museumcollectie. Over generaties, nationaliteiten en stromingen heen wordt gekeken naar hoe kunstenaars uit de collectie omgaan met enkele fundamentele vragen in de schilderkunst: het tentoonstellingsparcours loopt via figuratie over abstractie tot recente ontwikkelingen die het medium schilderkunst overstijgen.

Een interview met curatoren Dirk Pauwels en Thibaut Verhoeven:

RE: Painted | ‘Painting’ from the collection – S.M.A.K. from SMAKGent on Vimeo.

Video geproduceerd door The Stargazer TV

Kronieken van een museum | vrijdag 14 februari 2014 (dat liefde gulpt)

S.M.A.K.-medewerker Leen ontvangt dagelijks de museumbezoekers en houdt een dagboek bij. ‘Het leven zoals het is: het museum’!

door Leen Goossens

Er zijn de zwijmelaars en de zeurpieten, het gesakker en het gefleem..  Valentijn is enerzijds voor suckers of voor haters : laat ons daar meteen heel duidelijk over zijn, maar als praatjesmaker in het museum is het een ongelofelijk geschenk. Valentijn valt dit jaar op vrijdag, dus hoe fijn is het om niet zoals altijd naar een fijn weekend te moeten verwijzen aan het eind van bedankt-en-tot-ziens, maar naar deze Heuglijke Hoogdag der bonzende Harten. Toevalligerwijs heb ik vandaag een rode bloes aan. En lieve deugd, daar heb ik (Valentijn-eske) reacties op gekregen. En zoenen! van zoengrage zonderlingen, zomaar op de werkvloer. (het had een strip van Suske&Wiske kunnen zijn)
Mijn wangen zijn er nog wat beurs van, al is dat natuurlijk schaamteloos overdreven.

Eén van hen was een statig voornaam heerschap. Het type waarvan de eega in het ochtendgloren nog snel even extra dikke vouwen in zijn broekspijpen perst. Door de dikke regendruppels op zijn brilglazen Continue reading “Kronieken van een museum | vrijdag 14 februari 2014 (dat liefde gulpt)”

Kronieken van een museum | vrijdag 22 november 2013

S.M.A.K.-medewerker Leen ontvangt dagelijks de museumbezoekers. Ze hield al een tijdje een dagboek bij, en dat willen we vanaf nu met jullie delen. ‘Het leven zoals het is: het museum’! We starten met een pilot, nog daterend van een herfstige novemberdag tijdens de 6-daagse van Gent.

door Leen Goossens

Zwarte met witte spikkels, een dikke rode uit fleece met een geborduurde Mickey in kerstsfeer, een mosgroen merino exemplaar met van die kleine kwastjes… Het seizoen is geopend! Als was het een speciale bijlage in de 3SUISSES-cataloog, mijn ogen dansen van de ene sjaal naar de andere. Een inkomhal vol. Er is net een bus studenten uit Brussel geland en de vestiaire parelt een beetje van het zweet bij het geborgen houden van al dat winters textiel. De studenten druppelen naar de balie en ruilen euromunten voor toegangstickets. Buiten blaast een ijzige wind de herfstbladeren opnieuw de hoogte in, alsof de kruinen van de overhangende beukenbomen ze terug zouden opvangen. Helder vermiljoen zijn ze, en de kleur van kruidnagel. Soms wat meer oranje als de schil van een vergeten mandarijntje in de fruitschaal of toscaans acajou als glooiende heuvels in Umbrië, als de zon er onder gaat. Het is een pianospel van kleuren, zo mooi.

Er waait nog een koppel uit Oostende binnen (die eigenlijk Continue reading “Kronieken van een museum | vrijdag 22 november 2013”

Uitgelicht | ‘Figure sitting’ van Francis Bacon

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld.

Met ‘RE: Painted’ wordt de benedenverdieping van S.M.A.K. gewijd aan de schilderkunst uit de collectie. Het schilderij ‘Figure sitting’ (1955) van Francis Bacon, te zien in de eerste zaal van de tentoonstelling, is één van de pronkstukken uit de collectie en werd in 1966 voor een prikje aangekocht door de Vereniging voor het Museum van Hedendaagse Kunst.

door Inge Van Reeth

Francis Bacon

‘Figure sitting’ maakt deel uit van een omvangrijke reeks schilderijen die Francis Bacon maakte in de jaren 1950. Hij baseerde zich voor deze reeks op het portret van Paus Innocentius X (ca. 1650) van de Spaanse schilder Diego Velázquez (1599-1660). Bacon isoleerde en vervormde het portret van de paus, waardoor het Continue reading “Uitgelicht | ‘Figure sitting’ van Francis Bacon”

‘Dürer’s Rhinoceros’ van Javier Téllez

door S.M.A.K.

‘Praise of Folly’ in S.M.A.K. brengt Javier Téllez’ belangrijkste films en installaties van de laatste tien jaar samen en is daarmee het omvangrijkste overzicht van zijn werk tot nu toe. Daar waar de andere films in de tentoonstelling zich afspelen in een fictieve wereld buiten het ziekenhuis, werd ‘Dürer’s Rhinoceros’ (2010) opgenomen in het panopticum van het Miguel Bombarda Hospitaal in Lissabon – ontworpen volgens de originele plannen van Jeremy Bentham als een gevangenis voor de criminele gekken (in gebruik van 1896 tot 2000).

Dürer_rhino_full[1]

‘Dürer’s Rhinoceros’ kwam tot stand tijdens sessies onder leiding van Javier Téllez, waarbij de patiënten van het dagziekenhuis zichzelf voorstelden als bewoners van het voormalige krankzinnigengesticht. Deze reconstructie van het dagelijkse leven werd aangevuld met voice-overs, citaten uit onder andere Continue reading “‘Dürer’s Rhinoceros’ van Javier Téllez”

Via een klapdeur naar het ‘Museum for a Small City’ van Richard Venlet

door Pieter-Jan Cierkens

“To enter the museum one has to open the door.” Dit was de slotzin van de begeleidende nota van het project van architectenbureau Office voor een museum voor hedendaagse kunst uit 2004. Negen jaar later rakelden architecten Kersten Geers en Jan De Vylder deze bewering weer op als titel voor hun lezing in het kader van ‘Museum for a Small City’. En inderdaad, om Richard Venlets tentoonstelling te betreden, dien je – merkwaardig genoeg – een deur te openen. Een klapdeur nog wel, waarin langwerpige ramen aangebracht zijn.

foto 3

Binnen in de zaal doet een verhoogde vloer, afgewerkt in zacht vilt, dienst als fysiek platform voor Venlets project. De modulaire tegels bevinden zich middenin de opengewerkte tentoonstellingszaal en bakenen een ruimte af voor expositie, maar evenzeer voor discussie. Wat de bezoeker precies aantreft op het platform Continue reading “Via een klapdeur naar het ‘Museum for a Small City’ van Richard Venlet”

Uitgelicht | ‘Pyramide’ van Gerhard Richter

De collectie van S.M.A.K. in woord en beeld

Voor zijn tentoonstelling ‘Museum for a Small City’ in S.M.A.K. werkt Richard Venlet met kunstwerken, artefacten en documentatie uit de collectie en het archief van het museum. Met dat museummateriaal worden op een speciaal ontworpen platform steeds nieuwe constellaties samengesteld. Eén van de werken die uit het depot worden opgediept is de ‘Pyramide’ van Gerhard Richter.

door Inge Van Reeth

Gerhard Richter, Pyramide

‘Pyramide’ (1966) is een van de schilderijen gebaseerd op zorgvuldig uitgekozen foto’s uit de massamedia die Gerhard Richter, samen met zelfgemaakte familiefoto’s en ander werkmateriaal, systematisch verzamelt in zijn ‘Atlas’. Richter gebruikt de foto’s als ‘readymades’. Hij is niet geïnteresseerd in het onderwerp dat hij schildert, wel in het schilderen zelf en de spanningsvelden in de driehoeksverhouding tussen werkelijkheid, fotografie en schilderkunst.

In zijn zogenaamde photo-paintings, zoals ‘Pyramide’, vertrekt Richter Continue reading “Uitgelicht | ‘Pyramide’ van Gerhard Richter”